Ο Μάλκολμ Χ ανέφερε σε έναν λόγο του ότι την εποχή της δουλείας των μαύρων στις ΗΠΑ, υπήρχαν δύο ειδών σκλάβων: υπήρχε, έλεγε, ο νέγρος του σπιτιού και ο νέγρος του χωραφιού.
Ο νέγρος του σπιτιού πάντα αγαπούσε το αφεντικό του. Ζούσε στο σπίτι των αφεντικών του, έτρωγε το ίδιο φαγητό με αυτόν, ντυνόταν με τα ίδια ρούχα. Μιλούσε με τον ίδιο τρόπο όπως τα αφεντικά του. Όταν το αφεντικό του ήταν άρρωστος, ο νέγρος του σπιτιού ανησυχούσε και ρωτούσε το αφεντικό του: αφεντικό, είμαστε άρρωστοι σήμερα; Όταν το σπίτι του αφεντικού του έπαιρνε φωτιά, έτρεχε αμέσως να την σβήσει. Έβαζε την ζωή του ιδιοκτήτη του πάνω από την δική του...
Ο νέγρος του χωραφιού ζούσε σε καλύβα. Φορούσε κουρέλια, έτρωγε πολύ κακό φαγητό και ένοιωθε το μαστίγιο στην πλάτη του. Όταν το αφεντικό του αρρώσταινε, ο νέγρος του χωραφιού προσευχόταν για να πεθάνει. Όταν το σπίτι του ιδιοκτήτη του έπιανε φωτιά, παρακαλούσε να φυσήξει αέρας. Και όταν κάποιος από αυτούς τους κακομοίρηδες μιλούσε ενάντια στην σκλαβιά του, τα αφεντικά τους δεν τον σκότωναν. Έστελναν κάποιον νέγρο του σπιτιού να τον λασπολογήσει και να διαστρεβλώσει τα λεγόμενα του...
Βέβαια, είναι λάθος να συγκριθεί η τότε εποχή με την σημερινή. Σκλαβοι δεν είμαστε, όχι ακόμα τουλάχιστον. Είναι όμως μια πολύ καλή περιγραφή της (κατά τα άλλα αγαπητής) κοινωνικής τάξης του λακέ. Μιλάμε για μια κατηγορία ανθρώπων που στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας γνώρισε τρομακτική άνθηση, και αυτές τις μέρες για άλλη μια φορά βαδίζει τα μονοπάτια της γλίτσας και του βούρκου.
Πρόκειται για τα κατακάθια μιας κοινωνίας: τους ανθρώπους που «ανεβαίνουν» πατώντας πάνω σε πτώματα. Αυτούς που, κατά βάθος, υπηρετούν τα προσωπικά τους συμφέροντα, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι στηρίζουν την εξαφάνιση των δικαιωμάτων των πολλών. Η μορφή τους αλλάζει ανά τους καιρούς, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια: σκλάβοι, που προσπαθούν να γίνουν «ανώτεροι» σκλάβοι, ακόμα και αυτό σημαίνει να μαστιγώνουν τους υπόλοιπους.
Η διαφορά ημών των απλών σκλάβων με αυτούς που κρατάνε το μαστίγιο του αφέντη τους, είναι ότι δεν έχουν καμία ηθική. Δεν έχουν συνείδηση, όπως έχουμε εμείς. Κάνουν ότι τους λένε, γιατί αυτό εξασφαλίζει την διαβίωση τους, δηλαδή το χρυσό κλουβί τους. Αγαπούν τα αφεντικά τους, γιατί έχουν καταλάβει βαθιά πόσο προσκολλημένοι είναι σε αυτούς. Όσο τα αφεντικά τους είναι στην εξουσία και αυτοί κάνουν ότι τους λένε, θα ζουν μέσα στα πλούτη. Δεν τους υπηρετούν απλά, ούτε πρόκειται να αλλάξουν πλευρά για λόγους ηθικής. Είναι απόλυτα εξαρτημένοι γιατί έτσι εξασφαλίζεται η ίδια η επιβίωση τους.
Το πρόβλημα για τους κακομοίρηδες λακέδες, είναι ότι, αν και αυτοί αγαπούν τα αφεντικά τους, τα αφεντικά τους δεν τους γουστάρουν. Βασικά, τους αντιμετωπίζουν σαν απλά μηχανήματα, που όταν οι καιροί το απαιτήσουν, τα αντικαθιστούν. Καλό είναι λοιπόν τα αγαπητά τσιράκια, να θυμούνται ότι θα έρθει η στιγμή που δεν θα είναι πλέον χρήσιμοι. Και τότε θα κάνει με αυτούς το σύστημα ακριβώς ότι κάνει και με τους υπόλοιπους από εμάς όταν πλέον γινόμαστε ασύμφοροι για εκμετάλλευση.
