Η Δυτική Ευρώπη των σατανιστών, σε πολιτικό αναβρασμό! Τρίζουν οι θρόνοι των ανθρώπινων μιασμάτων που παίρνουν γραμμή απ τις Βρυξέλλες, σφίγγει ο κλοιός γύρω από το Μαξίμου και το Κτήνος σε πλήρη κατάπτωση! Ο Θεός σταμάτησε τα χαμόγελα. Κι αρχίζει τα χαστούκια!
Η Δυτική Ευρώπη των σατανιστών-καμπαλιστών, δεν τρέμει πλέον από εξωτερικούς εχθρούς. Τρέμει από τους ίδιους τους λαούς της.Όχι, δεν πρόκειται για περιστασιακή διαμαρτυρία. Δε βγήκαν στους δρόμους καταστρεφοντας και λεηλατώντας οι πολίτες στη Γαλλία για…πλιάτσικο, ούτε για πλάκα. Ούτε στη Γερμανία, ούτε στην Αγγλία. Πρόκειται για την κατάρρευση μιας αφήγησης που επί δύο δεκαετίες επέβαλλε ότι τα έθνη είναι ξεπερασμένα, ότι η κυριαρχία αποτελεί εμπόδιο και ότι η παράδοση, ο πολιτισμός και η πίστη πρέπει να υποχωρήσουν μπροστά σε ένα αφηρημένο «ευρωπαϊκό» και «παγκόσμιο» πρότυπο. Και φυσικά οι λαοί, βαρέθηκαν το κοροϊδιλίκι κι αρχίζουν να απαντούν διαφορετικά. Και οι μηχανισμοί που μέχρι χθες έλεγχαν την αφήγηση αυτή, τώρα βρίσκονται σε εμφανή αποσύνθεση.
Η άνοδος των πατριωτικών δυνάμεων και ο πανικός των νεοταξιτών
Η δυναμική των πατριωτικών δυνάμεων στη Δυτική Ευρώπη δεν είναι πλέον περιθωριακό φαινόμενο. Ουσιαστικά, είναι η κεντρική πολιτική πραγματικότητα των επόμενων ετών.
Στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν και ο Εθνικός Συναγερμός προηγούνται σταθερά των δημοσκοπήσεων για τις προεδρικές του 2027, κινούμενοι μεταξύ 42% και 46% ανάλογα με το σενάριο. Σε αρκετές μετρήσεις του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου 2026 η Λεπέν προηγείται με διαφορά που οι αντίπαλοί της — είτε πρόκειται για τον Εντουάρ Φιλίπ είτε για τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν — δεν μπορούν να γεφυρώσουν εύκολα.
Ακόμη και όταν η δημοτικότητά της υποχωρεί προσωρινά σε ορισμένα βαρόμετρα, παραμένει πρώτη, ενώ ο νεαρός Ζορντάν Μπαρντελά, ως ο πιθανός πρωθυπουργός της, διατηρεί ισχυρή παρουσία. Η πόλωση είναι τέτοια που για πρώτη φορά μετά το 1958, ενδέχεται ο δεύτερος γύρος να μην περιλαμβάνει υποψήφιο του κλασικού κέντρου, δηλαδή της Νεοταξίας.
Στη Γερμανία, το AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία)έχει σταθεροποιηθεί ως πρώτη ή δεύτερη δύναμη, με ποσοστά που σε πρόσφατες μετρήσεις του Οκτωβρίου 2026 φτάνουν το 28% έως και το 30,5%. Η Ένωση CDU/CSU κινείται γύρω στο 19-21%, ενώ η κυβέρνηση του Φρίντριχ Μερτς αδυνατεί να σχηματίσει σταθερή πλειοψηφία χωρίς να υπολογίζει την άνοδο του AfD.
Η αύξηση από το 20,8% των εκλογών του 2025 είναι σταθερή και διαρκής, ιδιαίτερα στις ανατολικές περιοχές, όπου το κόμμα έχει μετατραπεί σε κυρίαρχη δύναμη. Στην Βρετανία τώρα, εκεί είναι τα καλά. Το Reform (Μεταρρύθμιση) του Νάιτζελ Φάρατζ, παρ’ ότι έχει υποχωρήσει από τις κορυφές του 30% που κατέγραφε νωρίτερα μέσα στο 2026, εξακολουθεί να κινείται σταθερά γύρω στο 28-26%, αν θεωρήσουμε πως αυτό μπορεί να είναι και fake, μιας και απειλεί ένα ολόκληρο σύστημα ετών. Από το 14,3% των εκλογών του 2024 η άνοδός του παραμένει εντυπωσιακή, και η πίεση που ασκεί τόσο στους Συντηρητικούς όσο και στους Εργατικούς (Νεοταξίτες) του Άντι Μπέρναμ, είναι διαρκής. Πάντως, σε όλες τις περιπτώσεις, το κοινό στοιχείο είναι η απόρριψη της μαζικής μετανάστευσης, της ενεργειακής εξάρτησης και της υποκατάστασης των εθνικών ταυτοτήτων από υπερεθνικούς θεσμούς.
Αυτό το ρεύμα έχει προκαλέσει εμφανή πανικό στους σατανόπληκτους νεοταξίτες. Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, με επικεφαλής την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, βλέπουν τους λαούς να απορρίπτουν το μοντέλο της ανοιχτής Ευρώπης και της πράσινης μετάβασης με κάθε κόστος.
Όταν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι πατριωτικές δυνάμεις δεν είναι πλέον μειοψηφικές αλλά μπορούν να φτάσουν σε κυβερνητικά ποσοστά, οι μηχανισμοί των «Λεσχών» καταφεύγουν στη δαιμονοποίηση.
Τρανό παράδειγμα, ο Ντόναλντ Τραμπ, που έχει μετατραπεί σε κεντρικό στόχο αυτής της δαιμονοποίησης, ακριβώς επειδή θεωρείται ο κύριος υπεύθυνος για την κατάρρευση της παγκοσμιοποιητικής αφήγησης. Η συμφωνία του με τον Βλαντίμιρ Πούτιν πριν μερικές μέρες για την προμήθεια ρωσικού ντίζελ και συγκεκριμένα προχθές, στις 9 Οκτωβρίου δηλαδή αποτέλεσε το αποκορύφωμα.
Μετά από τηλεφωνική συνομιλία, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι η Ρωσία θα προμηθεύσει άμεσα πάνω από 300.000 τόνους, ακολουθούμενους από εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη, με προσωρινή άρση κυρώσεων έως τον Απρίλιο του 2027.
Ο Ζελένσκι δύσκολα γλύτωσε το εγκεφαλικό και το μόνο που ψέλλισε ήταν μια φράση για …γέλια: Το χαρακτήρισε «δώρο στον Πούτιν» και «επένδυση στον πόλεμο», ενώ η Κάγια Κάλλας απ την άλλη, αυτό το ελεεινό γύναιο που πρόσφατα παραδέχτηκε ότι ο άντρας της κάνει μπίζνες με τους Ρώσους, δήλωσε ότι ο Τράμπ, δίνει στη Μόσχα «περισσότερα έσοδα για να κάνει πόλεμο» και ότι «δεν είναι η στιγμή να χαλαρώσει η πίεση»!
Παράλληλα, οι ΗΠΑ έχουν ήδη περιορίσει ή παύσει ορισμένες αποστολές οπλισμού στην Ουκρανία, επικαλούμενες εξάντληση αποθεμάτων, ενώ ο Τραμπ έχει ζητήσει από τον Ζελένσκι να σταματήσει τις επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια.
Μ’ άλλα λόγια, η αντίδραση των ευρωπαϊκών σατανόμορφων ελίτ αποκαλύπτει τον πανικό: Η ίδια η «νεο-καρλομάγνεια» Ευρώπη που κήρυσσε την ενεργειακή ανεξαρτησία από τη Ρωσία, βλέπει τώρα τον …κύριο σύμμαχό της να… αγοράζει ρωσικό καύσιμο(!!!) για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους! Εδώ είναι που λέω πως ο Θεός σταμάτησε τα χαμόγελα κι έπαισε τα χαστούκια!
Σε αυτό το κλίμα, εντάσσεται και το περίεργο «άγαλμα» που στήθηκε μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο στις αρχές Οκτωβρίου 2026. Ο Δανός γλύπτης Jens Galschiøt παρουσίασε το έργο του με τον τίτλο «The Orange Plague» — Η Πορτοκαλί Πανώλη, γνωστό και ως «Ο Βασιλιάς της Αδικίας». Πρόκειται για γλυπτό ύψους 2,6 μέτρων, καλυμμένο με φύλλα χρυσού 23 καρατίων, που απεικονίζει τον Τραμπ γυμνό να κάθεται στη ράχη ενός μικρότερου άνδρα.
Στο ένα χέρι κρατάει ένα μπαστούνι γκολφ και στο άλλο μια ζυγαριά δικαιοσύνης, ενώ μια μπάλα γκολφ σε σχήμα πλανήτη συμβολίζει τον κόσμο που ελέγχει.
Η λεζάντα που βρίσκεται στη βάση, είναι όλα τα…λεφτά! «Κάθομαι στη ράχη ενός άνδρα. Βουλιάζει κάτω από το βάρος μου. Θα κάνω τα πάντα για να τον βοηθήσω. Εκτός από το να κατέβω από τη …ράχη του». Δεν αντέχω να μη γελάσω τρανταχτά, απ τον πόνο που νιώθουν στα πισινά τους τα νεοταξικά ανθρώπινα τέρατα.
Εν πάσει περιπτώσει, το «έργο» αυτό, εμπνευσμένο από το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», παρουσιάζεται ως «σατιρική κραυγή» κατά της «επίθεσης» του Τραμπ στην πράσινη μετάβαση και στην «τάξη βασισμένη σε κανόνες». Ουσιαστικά, αποτελεί την πιο ωμή ομολογία αδυναμίας: Όταν οι «Πεφωτισμένοι» τυφλοί και εξαρτημένοι ελίτ(αράδες) δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν πολιτικά, καταφεύγουν στη γελοιοποίηση μέσα στους ίδιους τους χώρους της εξουσίας τους, προσπαθώντας να μετατρέψουν τον οποιονδήποτε «Τράμπ» που τους γκρεμίζει ό,τι έχτισαν προηγουμένως, σε σύμβολο καταστροφής για να δικαιολογήσουν την αποτυχία του δικού τους μοντέλου, απογοητεύοντας οικτρά και τον …αφέντη τους, τον Εωσφόρο. Περί αυτού πρόκειται.
Η κατάρρευση του Μητσοτακισμού
Μέσα σ’ αυτό το ευρωπαϊκό φόντο, η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση. Βασικά, πρόκειται για καθυστερημένη αντανάκλαση του ίδιου ρεύματος. Το αντισυστημικό κύμα που στην Ευρώπη εκφράζεται από τη Λεπέν, τον Φάρατζ και το AfD, βρίσκει εδώ τη δική του μορφή στην άνοδο του Ηλία Κασιδιάρη και της Συμμαχίας Ελλήνων. Οι αριθμοί που παρουσιάζονται από ορισμένες πλευρές για τη Νέα Δημοκρατία — 30%, 29%, 27% ή ακόμη και 26% — αποτελούν παραπλανητική ανάγνωση που αγνοεί τη συμμετοχή, την αποχή και την εμφάνιση νέων δυνάμεων.
Οι πιο ψύχραιμες επεξεργασίες, αυτές που ανάγουν δηλαδή τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του 2024 σε επίπεδα συμμετοχής εθνικών εκλογών και υπολογίζουν την επίπτωση ενός υπό ίδρυση κόμματος του Αντώνη Σαμαρά, τοποθετούν τη ΝΔ σε ποσοστά που, στην καλύτερη περίπτωση, κινούνται γύρω στο 23-25% και σε πολλές εκτιμήσεις χαμηλότερα, κοντά στο 20% ή ακόμη και στο 18,7% όταν η συμμετοχή επιστρέψει σε φυσιολογικά επίπεδα.
Οι δημοσκόποι συμφωνούν, ακόμη και δημόσια, ότι το 1,1 έως 1,2 εκατομμύριο ψηφοφόροι που εγκατέλειψαν τη ΝΔ μεταξύ των εκλογών του 2023 και των ευρωεκλογών του 2024 δεν επιστρέφουν. Είτε θα μείνουν στον καναπέ τους, είτε θα κατευθυνθούν σε συγγενικούς φορείς που είναι το πιθανότερο, με πρώτο το κόμμα του Σαμαρά, το οποίο ξεκινά από 5-6% με δεξαμενή που φτάνει το 15-16%.
Αντίθετα, η «Συμμαχία Ελλήνων» που στηρίζει ο Κασιδιάρης, καταγράφει ένα υπόγειο ρεύμα που οι εταιρείες δημοσκοπήσεων δυσκολεύονται να μετρήσουν πλήρως. Ποσοστά 5,5% στην πρόθεση ψήφου, με αναγωγές που φτάνουν το 7,5-8%, και εκτιμήσεις δημοσκόπων που μιλούν για δυνατότητα έως και 600.000 ψήφων — ποσοστά δηλαδή που αγγίζουν ή ξεπερνούν το ΠΑΣΟΚ — δεν είναι τυχαία. Ένας στους τρεις νέους τον υποστηρίζει σε ορισμένες μετρήσεις, ενώ στους αγρότες υπάρχει επίσης ισχυρή απήχηση. Οι ψηφοφόροι του, δεν εξωτερικεύουν εύκολα τις προτιμήσεις τους, ακριβώς όπως συνέβη με τους «Σπαρτιάτες», όταν ο ίδιος από τις φυλακές του Δομοκού έβαλε κόμμα στη Βουλή με 4,7%.
Αυτό το ρεύμα είναι το ελληνικό αντίστοιχο της ευρωπαϊκής πατριωτικής ανόδου: Όχι απλώς διαμαρτυρία, αλλά απόρριψη ενός συστήματος που θεωρείται ότι έχει προδώσει τα εθνικά συμφέροντα, έχει συγκρατήσει την ακρίβεια με ασπιρίνες και έχει αφήσει την εξωτερική πολιτική να ολισθαίνει μπροστά στις τουρκικές πιέσεις.
Το Κτήνος του Μαξίμου, εμφανίζεται πλέον μόνος απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα. Η επικοινωνιακή αντεπίθεση με επίκεντρο τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, που προετοιμαζόταν μήνες, απέδωσε από μισή έως μία μονάδα σε ορισμένες μετρήσεις — ασήμαντο σε σχέση με την απώλεια πάνω από ενός εκατομμυρίου ψήφων.
Στα εξωτερικά αντιμετωπίζει τον Ερντογάν που δηλώνει ότι το ενεργειακό καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου δεν θα γίνει χωρίς δική του άδεια, ενώ οι υποχωρήσεις του 2024 παραμένουν ανοιχτές.
Και φυσικά, οι ουρές των σκανδάλων συνεχίζουν να τροφοδοτούν την οργή: Το βούλευμα που παραπέμπει τον Χρήστο Τριαντόπουλο στο Ειδικό Δικαστήριο για τα Τέμπη φωτογραφίζει ως ηθικό αυτουργό τον ίδιο τον πρωθυπουργό στο μπάζωμα, ενώ η συγκάλυψη, οι υποκλοπές και τα ζητήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν έχουν κλείσει.
.jpg)
Η μιαρή αυτή κυβέρνηση καταφεύγει σε θεωρίες περί συνωμοσίας ξένων κέντρων – τις Λέσχες υπονοεί το Κτήνος που τον εγκαταλείπουν – για να εξηγήσει την οργή της κοινωνίας, ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης επιμένει ότι «όποιος μιλάει για μπάζωμα είναι για τα μπάζα».
Το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας αποσαθρώνεται με ταχύτητα. Η αδερφή του Κτήνους, η μέγαιρα Ντόρα, θέτει θέμα …αλαζονείας(χαχα) των υπουργών και μαζί της συντάσσονται βουλευτές με δημόσιες δηλώσεις. Με δεδομένα τα χαμηλά ποσοστά, οι βουλευτές δίνουν αγώνα …επιβίωσης όπως λένε οι ίδιοι, γνωρίζοντας ότι στην επόμενη Βουλή θα είναι οι μισοί εξ αυτών.
Δεδομένων τούτων, τείνουν να διαμορφωθούν δύο τάσεις: μία που επιδιώκει την επανεκλογή των βουλευτών αυτών μέσω ταύτισης με τον Μητσοτάκη και μία άλλη που παίρνει αποστάσεις, απευθυνόμενη σε δυσαρεστημένους ψηφοφόρους.
Κοντολογίς, το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» γίνεται το ανεπίσημο σύνθημα στις περιφέρειες. Το Κάθαρμα του Μαξίμου, γνωρίζοντας ότι με ποσοστά πέριξ του 25% ή χαμηλότερα, δεν υπάρχει σενάριο σχηματισμού κυβέρνησης με εκείνον — αφού κανείς δεν συνεργάζεται μαζί του — άνοιξε ο… ίδιος το θέμα της διαδοχής, όταν πιέστηκε από τις «Λέσχες» για να φύγει αυτός (αφού τους υπηρέτησε κατά γράμμα και με κάθε δυνατή πρόθεση, καταστρέφοντας βήμα-βήμα την ίδια τη πατρίδα του) και να έρθει στην αρχηγία του κόμματος κάποιος επίσης υποτακτικός κι αυτός έχει ήδη επιλεχθεί: Ο Νίκος Δένδιας, αυθεντικό παιδί των Ροθτσάιλντ που τους εκπροσωπεί ο ίδιος εν Ελλάδι.
Στην ερώτηση του Πορτοσάλτε αν με 25% θα έλεγαν «φύγε πρόεδρε», απάντησε ότι «καλά θα έκαναν να τα έλεγαν αυτά»(!!!), βάζοντας τον πήχυ στο 25% και παραδεχόμενος ουσιαστικά ότι κάτω από αυτό το όριο η ήττα είναι βαριά, ακόμη και αν παραμείνει πρώτο κόμμα. Για σκέψου κατάντια! Ο μεν πρώτος να…βολιδοσκοπεί με ερωτήσεις-μαχαιριά, όταν προηγουμένως φώναζε «Μητσοτάκης μέχρι να σβήσει ο…ήλιος» και ο δεύτερος να…απαντά με …ψυχραιμία ηττημένου και κατεβασμένα τα μάτια.
Ουσιαστικά, το προηγούμενο του Κώστα Σημίτη το 2004 επανέρχεται, δηλαδή η παράδοση του δαχτυλιδιού πριν από τις εκλογές, ώστε ο νέος εκλεκτός Δένδιας, να μπορέσει να συμμετάσχει σε σχηματισμό κυβέρνησης.
Τα γενέθλια της Νέας Δημοκρατίας την περασμένη εβδομάδα, στο παλιό αμαξοστάσιο της ΟΣΥ, έδειξαν την απόλυτη κατάντια. Το Κτήνος μπορεί να μίλησε για …ενότητα, για τέταρτη διαδοχική νίκη άνω του 40% (!!!) και για μια Ελλάδα «παράδειγμα προς μίμηση» και για το ότι «δεν θα γυρίσουμε πίσω» και άλλες ηχηρές μπούρδες, αλλά οι απουσίες όμως ήταν ηχηρές. Οι πρώην πρόεδροι δεν ήταν εκεί.
Ο Καραμανλής, που έχει αποστασιοποιηθεί εδώ και καιρό και μιλά για «απομητσοτακοποίηση» της παράταξης και για παρακμή της χώρας, δεν παρέστη. Τα λόγια περί «σταθερότητας και ανάπτυξης» ακούστηκαν ως τελευταία απόπειρα να συγκρατηθεί ένα κόμμα που ήδη μετρά τις κατρακύλες του και γνωρίζει ότι η δυναμική του έχει εξαντληθεί μετά από οκτώ χρόνια απρόσκοπτης και ανεμπόδιστης πρωθυπουργίας απέναντι σε κατακερματισμένη αντιπολίτευση, έχοντας παράλληλα την αμέριστη στήριξη τόσο του WEF, όσο και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, της οποίας η οικογένεια Μητσοτάκη είναι επιφανές μέλος.
Οι «Λέσχες» και η αποστασιοποίηση από τον Μητσοτάκη
Οι «Λέσχες» που ορίζουν την τύχη του πλανήτη, φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχουν ήδη αποστασιοποιηθεί από το Κτήνος του Μαξίμου. Τον θεωρούσαν ως την πιο κατάλληλη επένδυσή τους για να αλλάξει την Ελλάδα και να την απομακρύνει από τις παραδόσεις της, τον πολιτισμό της και την Ορθοδοξία. Η επιλογή του δεν ήταν τυχαία: Μια κυβέρνηση με ψευτοπροοδευτικό, αλλά βαθέως νεοφιλελεύθερο νεοταξικό πρόσημο, πρόθυμη να επιβάλει αλλαγές που θα ευθυγράμμιζαν τη χώρα με τα πρότυπα των Βρυξελλών και των υπερεθνικών κέντρων. Όμως τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του έχουν αποκαλύψει όχι μόνο την αδυναμία αλλά και το κόστος αυτής της επένδυσης.
Τα σκάνδαλα είναι τερατώδη και συνεχή. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει μετατραπεί σε σύμβολο κακοδιαχείρισης και κατάχρησης δημόσιου χρήματος. Οι υποκλοπές και η υπόθεση Ντίλιαν έχουν αφήσει ανοιχτές πληγές στην εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς.
Οι παράνομες ή προνομιακές χορηγίες δημοσίου χρήματος σε επιχειρηματίες του στενού κύκλου έχουν προκαλέσει αλγεινές εντυπώσεις, με συναντήσεις στο Μέγαρο Μαξίμου που αποκαλύπτουν την προσπάθεια συμβιβασμού διαφορετικών συμφερόντων που διεκδικούν κρατικές δουλειές.
Οι πυρκαγιές και η διαχείριση της πανδημίας με τα λοκντάουν και τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς με δηλητήρια, έχουν αφήσει βαριά κληρονομιά με την κοινωνία να μετρά τις συνέπειες.
Στα εξωτερικά, οι ύποπτες συναντήσεις με τους Τούρκους και οι συνάψεις περίεργων συμβολαίων — η «Διακήρυξη των Αθηνών» και το μνημόνιο για ήρεμα νερά — έχουν ερμηνευτεί ως υποχωρήσεις σε θέματα κυριαρχίας, την ώρα που ο Ερντογάν δηλώνει ότι το ενεργειακό καλώδιο δεν θα προχωρήσει χωρίς άδειά του.
Επιβλήθηκαν αντίχριστοι νόμοι, όπως η νομιμοποίηση των ομοφυλόφιλων «ζευγαριών» με δικαίωμα υιοθεσίας παιδιών και χρήσης παρένθετων μητέρων, αλλαγές που απομακρύνουν τη χώρα από την ορθόδοξη παράδοση και την οικογενειακή αντίληψη που επικρατούσε επί αιώνες.
Και τέλος, η παραχώρηση των πωλητηρίων σε 27 από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας — ανάμεσά τους η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Κνωσός, οι Μυκήνες και η Βεργίνα — σε εταιρικό σχήμα αμφίβολης εντιμότητας. Η σύμβαση υπεγράφη τον Αύγουστο του 2026 με ένωση εταιρειών που συνδέεται με τη Space Hellas και τη Radiant Technologies, για μηνιαίο μίσθωμα 50.600 ευρώ συν 2% επί των εσόδων, με διαγωνισμό που διήρκεσε μόλις δύο ημέρες και μοναδικό συμμετέχοντα.
Η εταιρεία που ανέλαβε συστήθηκε πρόσφατα, και η όλη διαδικασία έχει εγείρει ερωτήματα σύγκρουσης συμφερόντων και ζημίας του Δημοσίου. Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Μητσοτάκης έχει εξαντλήσει τη χρησιμότητά του για τις «Λέσχες». Δεν μπορεί πλέον να εγγυηθεί ούτε σταθερότητα, ούτε την επιβολή του μοντέλου που του είχαν αναθέσει. Η κατάρρευση δεν είναι απλώς δημοσκοπική. Είναι η εξάντληση ενός μοντέλου που στηρίχτηκε στην επικοινωνία, στην προνομιακή μεταχείριση συγκεκριμένων συμφερόντων και στην ελπίδα ότι η αποχή θα σώσει τα ποσοστά.
Τώρα που η Ευρώπη δείχνει ότι οι πατριωτικές δυνάμεις μπορούν να φτάσουν σε κυβερνητικά ποσοστά, η ελληνική εκδοχή του ίδιου ρεύματος καθιστά αδύνατη την επανάληψη του 2023. Το Κάθαρμα του Μαξίμου μπορεί να μην φτάσει καν στις εκλογές της άνοιξης του 2027. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δείχνουν ότι η αποσύνθεση έχει επιταχυνθεί. Το δαχτυλίδι συζητείται ήδη.
Εν κατακλείδι
Η Ελλάδα, όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη, εισέρχεται σε μια περίοδο όπου οι παλιές ελίτ δεν ελέγχουν πλέον ούτε την αφήγηση, ούτε τα ποσοστά. Ο πανικός των Βρυξελλών και των «Λεσχών» απέναντι στον Τραμπ — που εκφράστηκε ακόμη και με ένα γελοιοποιητικό άγαλμα μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο — και απέναντι στην πατριωτική άνοδο, είναι το ίδιο φαινόμενο που παρατηρείται στο Μέγαρο Μαξίμου απέναντι στην αποσύνθεση της Νέας Δημοκρατίας.
Το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας αποσαθρώνεται με ταχύτητα. Η αδερφή του Κτήνους, η μέγαιρα Ντόρα, θέτει θέμα …αλαζονείας(χαχα) των υπουργών και μαζί της συντάσσονται βουλευτές με δημόσιες δηλώσεις. Με δεδομένα τα χαμηλά ποσοστά, οι βουλευτές δίνουν αγώνα …επιβίωσης όπως λένε οι ίδιοι, γνωρίζοντας ότι στην επόμενη Βουλή θα είναι οι μισοί εξ αυτών.
Δεδομένων τούτων, τείνουν να διαμορφωθούν δύο τάσεις: μία που επιδιώκει την επανεκλογή των βουλευτών αυτών μέσω ταύτισης με τον Μητσοτάκη και μία άλλη που παίρνει αποστάσεις, απευθυνόμενη σε δυσαρεστημένους ψηφοφόρους.
Κοντολογίς, το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» γίνεται το ανεπίσημο σύνθημα στις περιφέρειες. Το Κάθαρμα του Μαξίμου, γνωρίζοντας ότι με ποσοστά πέριξ του 25% ή χαμηλότερα, δεν υπάρχει σενάριο σχηματισμού κυβέρνησης με εκείνον — αφού κανείς δεν συνεργάζεται μαζί του — άνοιξε ο… ίδιος το θέμα της διαδοχής, όταν πιέστηκε από τις «Λέσχες» για να φύγει αυτός (αφού τους υπηρέτησε κατά γράμμα και με κάθε δυνατή πρόθεση, καταστρέφοντας βήμα-βήμα την ίδια τη πατρίδα του) και να έρθει στην αρχηγία του κόμματος κάποιος επίσης υποτακτικός κι αυτός έχει ήδη επιλεχθεί: Ο Νίκος Δένδιας, αυθεντικό παιδί των Ροθτσάιλντ που τους εκπροσωπεί ο ίδιος εν Ελλάδι.
Στην ερώτηση του Πορτοσάλτε αν με 25% θα έλεγαν «φύγε πρόεδρε», απάντησε ότι «καλά θα έκαναν να τα έλεγαν αυτά»(!!!), βάζοντας τον πήχυ στο 25% και παραδεχόμενος ουσιαστικά ότι κάτω από αυτό το όριο η ήττα είναι βαριά, ακόμη και αν παραμείνει πρώτο κόμμα. Για σκέψου κατάντια! Ο μεν πρώτος να…βολιδοσκοπεί με ερωτήσεις-μαχαιριά, όταν προηγουμένως φώναζε «Μητσοτάκης μέχρι να σβήσει ο…ήλιος» και ο δεύτερος να…απαντά με …ψυχραιμία ηττημένου και κατεβασμένα τα μάτια.
Ουσιαστικά, το προηγούμενο του Κώστα Σημίτη το 2004 επανέρχεται, δηλαδή η παράδοση του δαχτυλιδιού πριν από τις εκλογές, ώστε ο νέος εκλεκτός Δένδιας, να μπορέσει να συμμετάσχει σε σχηματισμό κυβέρνησης.
Τα γενέθλια της Νέας Δημοκρατίας την περασμένη εβδομάδα, στο παλιό αμαξοστάσιο της ΟΣΥ, έδειξαν την απόλυτη κατάντια. Το Κτήνος μπορεί να μίλησε για …ενότητα, για τέταρτη διαδοχική νίκη άνω του 40% (!!!) και για μια Ελλάδα «παράδειγμα προς μίμηση» και για το ότι «δεν θα γυρίσουμε πίσω» και άλλες ηχηρές μπούρδες, αλλά οι απουσίες όμως ήταν ηχηρές. Οι πρώην πρόεδροι δεν ήταν εκεί.
Ο Καραμανλής, που έχει αποστασιοποιηθεί εδώ και καιρό και μιλά για «απομητσοτακοποίηση» της παράταξης και για παρακμή της χώρας, δεν παρέστη. Τα λόγια περί «σταθερότητας και ανάπτυξης» ακούστηκαν ως τελευταία απόπειρα να συγκρατηθεί ένα κόμμα που ήδη μετρά τις κατρακύλες του και γνωρίζει ότι η δυναμική του έχει εξαντληθεί μετά από οκτώ χρόνια απρόσκοπτης και ανεμπόδιστης πρωθυπουργίας απέναντι σε κατακερματισμένη αντιπολίτευση, έχοντας παράλληλα την αμέριστη στήριξη τόσο του WEF, όσο και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, της οποίας η οικογένεια Μητσοτάκη είναι επιφανές μέλος.
Οι «Λέσχες» και η αποστασιοποίηση από τον Μητσοτάκη
Οι «Λέσχες» που ορίζουν την τύχη του πλανήτη, φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχουν ήδη αποστασιοποιηθεί από το Κτήνος του Μαξίμου. Τον θεωρούσαν ως την πιο κατάλληλη επένδυσή τους για να αλλάξει την Ελλάδα και να την απομακρύνει από τις παραδόσεις της, τον πολιτισμό της και την Ορθοδοξία. Η επιλογή του δεν ήταν τυχαία: Μια κυβέρνηση με ψευτοπροοδευτικό, αλλά βαθέως νεοφιλελεύθερο νεοταξικό πρόσημο, πρόθυμη να επιβάλει αλλαγές που θα ευθυγράμμιζαν τη χώρα με τα πρότυπα των Βρυξελλών και των υπερεθνικών κέντρων. Όμως τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του έχουν αποκαλύψει όχι μόνο την αδυναμία αλλά και το κόστος αυτής της επένδυσης.
Τα σκάνδαλα είναι τερατώδη και συνεχή. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει μετατραπεί σε σύμβολο κακοδιαχείρισης και κατάχρησης δημόσιου χρήματος. Οι υποκλοπές και η υπόθεση Ντίλιαν έχουν αφήσει ανοιχτές πληγές στην εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς.
Οι παράνομες ή προνομιακές χορηγίες δημοσίου χρήματος σε επιχειρηματίες του στενού κύκλου έχουν προκαλέσει αλγεινές εντυπώσεις, με συναντήσεις στο Μέγαρο Μαξίμου που αποκαλύπτουν την προσπάθεια συμβιβασμού διαφορετικών συμφερόντων που διεκδικούν κρατικές δουλειές.
Οι πυρκαγιές και η διαχείριση της πανδημίας με τα λοκντάουν και τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς με δηλητήρια, έχουν αφήσει βαριά κληρονομιά με την κοινωνία να μετρά τις συνέπειες.
Στα εξωτερικά, οι ύποπτες συναντήσεις με τους Τούρκους και οι συνάψεις περίεργων συμβολαίων — η «Διακήρυξη των Αθηνών» και το μνημόνιο για ήρεμα νερά — έχουν ερμηνευτεί ως υποχωρήσεις σε θέματα κυριαρχίας, την ώρα που ο Ερντογάν δηλώνει ότι το ενεργειακό καλώδιο δεν θα προχωρήσει χωρίς άδειά του.
Επιβλήθηκαν αντίχριστοι νόμοι, όπως η νομιμοποίηση των ομοφυλόφιλων «ζευγαριών» με δικαίωμα υιοθεσίας παιδιών και χρήσης παρένθετων μητέρων, αλλαγές που απομακρύνουν τη χώρα από την ορθόδοξη παράδοση και την οικογενειακή αντίληψη που επικρατούσε επί αιώνες.
Και τέλος, η παραχώρηση των πωλητηρίων σε 27 από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας — ανάμεσά τους η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Κνωσός, οι Μυκήνες και η Βεργίνα — σε εταιρικό σχήμα αμφίβολης εντιμότητας. Η σύμβαση υπεγράφη τον Αύγουστο του 2026 με ένωση εταιρειών που συνδέεται με τη Space Hellas και τη Radiant Technologies, για μηνιαίο μίσθωμα 50.600 ευρώ συν 2% επί των εσόδων, με διαγωνισμό που διήρκεσε μόλις δύο ημέρες και μοναδικό συμμετέχοντα.
Η εταιρεία που ανέλαβε συστήθηκε πρόσφατα, και η όλη διαδικασία έχει εγείρει ερωτήματα σύγκρουσης συμφερόντων και ζημίας του Δημοσίου. Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Μητσοτάκης έχει εξαντλήσει τη χρησιμότητά του για τις «Λέσχες». Δεν μπορεί πλέον να εγγυηθεί ούτε σταθερότητα, ούτε την επιβολή του μοντέλου που του είχαν αναθέσει. Η κατάρρευση δεν είναι απλώς δημοσκοπική. Είναι η εξάντληση ενός μοντέλου που στηρίχτηκε στην επικοινωνία, στην προνομιακή μεταχείριση συγκεκριμένων συμφερόντων και στην ελπίδα ότι η αποχή θα σώσει τα ποσοστά.
Τώρα που η Ευρώπη δείχνει ότι οι πατριωτικές δυνάμεις μπορούν να φτάσουν σε κυβερνητικά ποσοστά, η ελληνική εκδοχή του ίδιου ρεύματος καθιστά αδύνατη την επανάληψη του 2023. Το Κάθαρμα του Μαξίμου μπορεί να μην φτάσει καν στις εκλογές της άνοιξης του 2027. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δείχνουν ότι η αποσύνθεση έχει επιταχυνθεί. Το δαχτυλίδι συζητείται ήδη.
Εν κατακλείδι
Η Ελλάδα, όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη, εισέρχεται σε μια περίοδο όπου οι παλιές ελίτ δεν ελέγχουν πλέον ούτε την αφήγηση, ούτε τα ποσοστά. Ο πανικός των Βρυξελλών και των «Λεσχών» απέναντι στον Τραμπ — που εκφράστηκε ακόμη και με ένα γελοιοποιητικό άγαλμα μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο — και απέναντι στην πατριωτική άνοδο, είναι το ίδιο φαινόμενο που παρατηρείται στο Μέγαρο Μαξίμου απέναντι στην αποσύνθεση της Νέας Δημοκρατίας.
Η διαφορά είναι ότι εδώ η κατάρρευση είναι πιο κοντά και πιο ορατή. Το Κτήνος του Μαξίμου, έμεινε μόνος να αντιμετωπίσει μια ήττα που ήδη γνωρίζει πως θα είναι βαριά, ανεξάρτητα από όσα είπε στα γενέθλια του κόμματός του. Το σύστημα που εκπροσωπούσε, βρίσκεται στο τέλος του και μοναδική επιλογή που του απομένει, είναι ο…Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, με την ελπίδα πως αν υπάρξει μια ολική σύγκρουση τιτάνων, δηλαδή ο ένας ενάντια στον άλλον, θα μπορέσουν αυτοί οι «Πεφωτισμένοι» να βρούν τον δρόμο στο να επιβληθούν στον πλανήτη ως…σωτήρες και ειρηνοποιοί. Μόνο που κι εδω κάνουν λάθος. Γιατί απλούστατα, δεν ρώτησαν τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος έχει άλλα, πολύ πιο καλύτερα σχέδια για το πλάσμα Του.
Οι λαοί, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα, αρχίζουν να διαβάζουν διαφορετικά την ιστορία που τους επιβλήθηκε. Κι αυτό είναι επίσης, έργο Θεού!
Οι λαοί, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα, αρχίζουν να διαβάζουν διαφορετικά την ιστορία που τους επιβλήθηκε. Κι αυτό είναι επίσης, έργο Θεού!
.jpg)
