Εκεί Που Βαθαίνει Η Θάλασσα!

Μάκης Αρμένης!

Κάποτε πίστευα πως η ζωή έχει μια κορυφή.

Ανεβαίνεις, λαχανιάζεις, φτάνεις ψηλά, κοιτάζεις γύρω σου και,

από μια στιγμή κι έπειτα, αρχίζει η κατηφόρα.

Χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβω πως έκανα λάθος.

Η ζωή δεν είναι βουνό. Είναι θάλασσα.

Δεν ανεβαίνει ούτε κατεβαίνει.Βαθαίνει.

Στην αρχή φοβάσαι το βάθος. Θέλεις να βλέπεις τον βυθό, να

ξέρεις πού πατάς. Πιστεύεις πως η δύναμη βρίσκεται στη

βεβαιότητα.

Ύστερα έρχονται οι άνθρωποι, οι απώλειες,οι διαψεύσεις, οι

μικρές νίκες που δεν χειροκρότησε κανείς και οι μεγάλες ήττες

που σε δίδαξαν περισσότερα . Και ανακαλύπτεις πως το

βάθος δεν είναι απειλή. Είναι ο τόπος όπου ωριμάζει η ψυχή.

Υπάρχει μια ηλικία που σταματάς να κυνηγάς τις μεγάλες

απαντήσεις, επειδή έμαθες να ζεις και με τα ερωτήματα.

Ανακαλύπτεις πως η γαλήνη γεννιέται όταν συμφιλιώνεσαι με

όσα δεν θα εξηγηθούν ποτέ. Τότε οι άνθρωποι παύουν να

χωρίζονται σε νικητές και ηττημένους.

Χωρίζονται σε εκείνους που αγάπησαν και σε εκείνους που

φοβήθηκαν να αγαπήσουν.

Στα πρώτα μας χρόνια θέλουμε να χωρέσουμε τον κόσμο

μέσα στη ζωή μας.

Αργότερα προσπαθούμε να χωρέσουμε τη ζωή μέσα

στον κόσμο.

Κάπου στην πορεία καταλαβαίνουμε πως αρκεί να χωρέσουμε

τον εαυτό μας μέσα σε μια αληθινή μέρα.

Σε έναν άνθρωπο που μας καταλαβαίνει. Σε μια σιωπή που

δεν ζητά εξηγήσεις.

Σε ένα δειλινό που δεν βιαζόμαστενα φωτογραφίσουμε.

Κάποτε πίστευα πως η ζωή μού χρωστούσε. Σήμερα νιώθω

πως εγώ χρωστώ στη ζωή. Για τους ανθρώπους που

στάθηκαν δίπλα μου. Για τα ξημερώματα που ήρθαν αθόρυβα

σαν μια ακόμη ευκαιρία. Για εκείνα που θεωρούσα δεδομένα

και μια μέρα κατάλαβα πως ήταν μικρά θαύματα.

Δεν ζηλεύω εκείνους που τρέχουν. Θαυμάζω εκείνους που

ξέρουν να σταματούν. Να κοιτούν τον ουρανό χωρίς να

απαιτούν απαντήσεις. Να κρατούν ένα χέρι χωρίς να κοιτούν

το ρολόι. Να λένε «ευχαριστώ» και να το εννοούν.

Αν έμαθα κάτι, είναι πως δεν υπάρχει κορυφή που να δικαιώνει

το ταξίδι. Υπάρχει μόνο ο τρόπος που περπάτησες τον

δρόμο, που άγγιξες τους ανθρώπους. Οι σιωπές που

σεβάστηκες. Οι στιγμές που δεν προσπέρασες βιαστικά

Και όσο προχωρά η ζωή, δεν μεγαλώνει ο άνθρωπος.

Βαθαίνει. Όπως η θάλασσα...

Μάκης Αρμένης

Μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου...

 

οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον

ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός.

οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς

οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου

καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς 

κεκλημένοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα.

καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες, ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· 

ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ 

σε, ἔχε με παρῃτημένον.

καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι 

δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον.

καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν.

καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ 

ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ·

ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ῥύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς 

πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε.

καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί.

καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· Ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ 

φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου.

λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων 

γεύσεταί μου τοῦ δείπνου.

ὅτι πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾷ τὸν

κόσμον· καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν

κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν.

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ!!!

 

Χαίρε ειρήνη και χαρά

λιμήν της σωτηρίας

Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε

Παστάς του Λόγου ιερά

άνθος της αφθαρσίας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Χαίρε Παράδεισε τρυφής

ζωής τε αιωνίας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Χαίρε το ξύλον της ζωής

Πηγή αθανασίας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Κόρη σεμνή και άσπιλε
Δέσποινα Παναγία
Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε
Θερμώς επικαλούμαι Σε
Ναέ ηγιασμένε
Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε