Αιχμάλωτος εγεννήθη ο λαός μου δια του μη ειδέναι αυτούς τον Κύριον

 

Άγιος Μάρκος ο Αθηναίος: «Βουνό δεν είπα να μετατοπισθής! Στάσου στον τόπο σου»!

XFacebook

Θαυμαστές Διηγήσεις

06.03.2018

Φώτης Κόντογλου, Αγιογράφος – Λογοτέχνης – Ζωγράφος

Εννενήντα πέντε χρόνια δεν είδα άνθρωπο, μήτε αγρίμι, μήτε 

πουλί, μήτε ψωμί έφαγα, μήτε ντύθηκα με ρούχο. 

Τριάντα χρόνια έζησα με πολλή στενοχώρια, με πείνα και με 

δίψα και με παγίδες του διαβόλου. 

Έφαγα, τέκνον μου, χώμα από την πολλήν την πείνα, και από 

την πολλή την δίψα ήπια νερό της θάλασσας.

 Είκοσι χρόνια ήμουνα γυμνός, ως ο Αδάμ. 

Τα δαιμόνια με σέρνανε να με ρίξουνε στη θάλασσα και 

φωνάζανε: «Φεύγα από τον τόπο μας καλόγερε. 

Από την αρχή του κόσμου δεν ήρθε άνθρωπος σε τούτο το 

μέρος και συ πως αποκότησες και ήρθες;».

Και εγώ καρτέρησα είκοσι χρόνια πεινασμένος και γυμνός.

 Και η ευσπλαχνία του Κυρίου έκανε κι αλλάξανε τα φυσικά του 

κορμιού και φυτρώσανε τρίχες σ’ όλο το κορμί μου. 

Κι’ ένας άγγελος μού έφερνε να φάγω, κι’ έβλεπα τους 

Αγγέλους να κατεβαίνουνε κοντά μου, και θωρούσα την 

Βασιλείαν των Ουρανών και τα Μοναστήρια, που κάθονται οι 

ψυχές των Αγίων.

Κι’ εκεί που μιλούσε ο Άγιος Μάρκος πέρασε η νύχτα και γλυκοχάραξε η μέρα. 

Κι ο Αββάς Σεραπίονας είδε τότε το κορμί τ’ Αγίου Μάρκου σκεπασμένο από τρίχες πυκνές, σα νάτανε θηρίο, και τον έπιασε φόβος και τρόμαξε, γιατί δεν είχε όψι ανθρώπινη, και δεν ξεχώριζε πως ήτανε άνθρωπος, πάρεξ μονάχα από την ομιλία που έβγαζε από το στόμα του. Κι’ ο Άγιος Μάρκος είπε:

«Μη φοβάσαι τέκνον μου από την όψι ετούτου του κορμιού, γιατί είναι πρόσκαιρο. Πλην πες μου, στέκεται ο κόσμος κι ανθίζει κατά την αρχαία συνήθεια;». Κι’ ο Αββάς Σεραπίονας τ’ αποκρίθηκε:

«Ναι Πάτερ, με την χάριν του Χριστού και πιο πολύ ακόμα από τον πρώτο καιρό στέκεται κι ανθίζει ο κόσμος σήμερα». Κι’ είπε πάλιν ο Αββάς Μάρκος:

«Είναι ακόμα διωγμός κι Έλληνες ειδωλολάτρες;» και αποκρίθηκε ο Αββάς Σεραπίονας:

«Ας έχει δόξαν ο θεός. Με τις ευχές των Αγίων έπαψε ο διωγμός των Χριστιανών». Κι’ ο Γέροντας χάρηκε και ξαναρώτησε:

«Βρίσκονται κάποιοι Άγιοι στον κόσμο σήμερα που να ενεργούν δυνάμεις και θαύματα, και που να έχουν έργα κατά την πίστι του Χριστού, όπως είναι γραμμένο στο Ευαγγέλιο, πως αν έχετε πίστι σαν το σιναπόσπορο, θα πήτε στο βουνό τούτο: «περπάτα από τον τόπον σου και πέσε στην θάλασσα και θα γίνη;».

Κι εκεί που τόλεγε αυτό ο Άγιος Μάρκος, το βουνό που είτανε 

από πάνω τους, σάλεψε και μετατόπισε. 

Και ο Άγιος σήκωσε το κεφάλι του και σαν είδε το βουνό να 

σαλεύη, χτύπησε με το χέρι του την πέτρα κι’ είπε: «Δεν είπα 

να μετατοπισθής, βουνό άψυχο, που είσαι πιο υπάκουο από 

τους ανθρώπους. 

Στάσου στον τόπο σου. Και στάθηκε στον τόπο του. 

Και ο Αββάς Σεραπίονας έπεσε χάμω. Και ο Άγιος Μάρκος τον 

σήκωσε και τον ρώτησε:

«Δεν είδες στις μέρες σου κανένα τέτοιο θαύμα». Κι’ ο Άγιος 

Σεραπίονας αποκρίθηκε:

Όχι Γέροντα». Κι ο Άγιος Μάρκος αναστέναξε κι έκλαψε κι είπε:

«Αλοίμονον στον κόσμο. Γιατί υπάρχουν Χριστιανοί μονάχα με 

τ’ όνομα κι όχι με τα έργα. 

Βλογημένος νάναι ο θεός που μ’ έφερε στον τόπον ετούτον, για 

να μην πεθάνω στην Πατρίδα μου, να θαφτώ σε γης μολεμένη 

με αμαρτίες πολλές».

“Βίος του εν Αγίοις Πατρός ημών Μάρκου του Αθηναίου”. Κείμενο και σχέδιο Φώτης Κόντογλου.

ΠΗΓΗ-https://www.pemptousia.gr/2018/03/agios-markos-o-athineos-vouno-den-ipa-na-metatopisthis-st%E1%BD%B1sou-ston-t%E1%BD%B9po-sou/

-«Αιχμάλωτος εγεννήθη ο λαός μου δια του μη ειδέναι αυτούς 

τον Κύριον» 

Αλλά εδώ έχομε μία φοβερότερη και τρομερότερη αιχμαλωσία, 

την αιχμαλωσία της αμαρτίας, την αιχμαλωσία των παθών 

ημών, η φοβερή αυτή αιχμαλωσία δυστυχώς έχει κυριεύσει 

ολόκληρο τον κόσμο, όλοι οι άνθρωποι και όλοι οι λαοί της γης 

είναι αιχμαλωτισμένοι με τα πάθη τους και είναι φύσει 

αδύνατον να ελευθερωθούν. 

Η αμαρτία είναι η ιδία εις τον κόσμο από τότε που 

εμφανίσθηκε ο άνθρωπος και μέχρι σήμερα και μέχρι της 

Συντέλειας του αιώνος, η αμαρτία κυβερνά και κυριαρχεί επί 

της υπάρξεως 

του ανθρώπου, μεγάλη είναι η καταστροφή εκ των παθών, 

μεγάλη είναι εκείνη η αμαρτία η οποία μαστίζει τον άνθρωπο, 

ο άνθρωπος έχει χάσει κυριολεκτικά τον εαυτό του, είναι

αυτοεξόριστος εις μία ξένη πατρίδα μακριά από τον Θεό, μέσα 

εις αυτή την πατρίδα της αμαρτίας και της αιχμαλωσίας, εκεί 

ευρίσκεται και τα έχει χάσει ολοκληρωτικά και δεν γνωρίζει τι 

να κάμει και τούτο, διότι δεν γνώρισαν τον Κύριο και 

ευρίσκονται εκεί μακριά εις την εξορία και είναι φύσει 

αδύνατον να επιστρέψουν, είναι δυσχερέστατο δια τον

λόγο αυτόν, ότι δεν γνώρισαν τον Κύριον.

Τι σημαίνει λοιπόν η γνωριμία με τον Κύριο; 

Είναι η μόνη περίπτωση και η μόνη λύση δια να γνωρίσομε 

τον Κύριο και να επαναπατριστούμε δια να επιστρέψομε εις 

την Πατρίδα ημών όπου είναι ο Θεός, είναι το αγαθό, αυτή 

είναι η Πατρίδα του ανθρώπου.

Είναι πραγματικά να γνωρίσομε ουσιωδώς τον Κύριο, τον 

Χριστό. 

Το να γνωρίσει κανείς τον Κύριο, σημαίνει ότι τον ζει, ότι τον  

κάνει βίωμα του, ζωή του πραγματική, αυτό σημαίνει να 

γνωρίσομε τον Κύριο, εάν δεν γνωρίσομε τον Κύριο δεν 

δυνάμεθα να επανέλθομε εις την πραγματική μας πατρίδα, εις 

τον Θεό, μέσα εις το αγαθό, μόνον όταν θα ζούμε τον Χριστό, 

αυτό ακριβώς το οποίον είπε και ο Απ. Παύλος, ότι: «εγώ δεν 

ζω την ιδική μου ζωή την οποίαν ζούσα προηγουμένως ως 

άνθρωπος, όχι, έπαυσα να ζω όπως ζούσα πριν εις την 

αμαρτία, αλλά τώρα ζει εν εμοί ο Χριστός (ΓΑΛΑΤ. Β ́ 20), η 

ζωή η ιδική μου είναι ο Χριστός, μέσα μου διάγω την Ζωή του 

Χριστού, η ψυχή μου, η ζωή μου, το πνεύμα μου, η λογική 

μου, η σκέψη μου, δεν είναι τίποτε άλλο ει μη ο Χριστός», 

αυτό σημαίνει «του ειδέναι τον Κύριον», τότε μόνον 

πραγματικά θα ελευθερωθούμε.

ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ...

Εκεί Που Βαθαίνει Η Θάλασσα!

Μάκης Αρμένης!

Κάποτε πίστευα πως η ζωή έχει μια κορυφή.

Ανεβαίνεις, λαχανιάζεις, φτάνεις ψηλά, κοιτάζεις γύρω σου και,

από μια στιγμή κι έπειτα, αρχίζει η κατηφόρα.

Χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβω πως έκανα λάθος.

Η ζωή δεν είναι βουνό. Είναι θάλασσα.

Δεν ανεβαίνει ούτε κατεβαίνει.Βαθαίνει.

Στην αρχή φοβάσαι το βάθος. Θέλεις να βλέπεις τον βυθό, να

ξέρεις πού πατάς. Πιστεύεις πως η δύναμη βρίσκεται στη

βεβαιότητα.

Ύστερα έρχονται οι άνθρωποι, οι απώλειες,οι διαψεύσεις, οι

μικρές νίκες που δεν χειροκρότησε κανείς και οι μεγάλες ήττες

που σε δίδαξαν περισσότερα . Και ανακαλύπτεις πως το

βάθος δεν είναι απειλή. Είναι ο τόπος όπου ωριμάζει η ψυχή.

Υπάρχει μια ηλικία που σταματάς να κυνηγάς τις μεγάλες

απαντήσεις, επειδή έμαθες να ζεις και με τα ερωτήματα.

Ανακαλύπτεις πως η γαλήνη γεννιέται όταν συμφιλιώνεσαι με

όσα δεν θα εξηγηθούν ποτέ. Τότε οι άνθρωποι παύουν να

χωρίζονται σε νικητές και ηττημένους.

Χωρίζονται σε εκείνους που αγάπησαν και σε εκείνους που

φοβήθηκαν να αγαπήσουν.

Στα πρώτα μας χρόνια θέλουμε να χωρέσουμε τον κόσμο

μέσα στη ζωή μας.

Αργότερα προσπαθούμε να χωρέσουμε τη ζωή μέσα

στον κόσμο.

Κάπου στην πορεία καταλαβαίνουμε πως αρκεί να χωρέσουμε

τον εαυτό μας μέσα σε μια αληθινή μέρα.

Σε έναν άνθρωπο που μας καταλαβαίνει. Σε μια σιωπή που

δεν ζητά εξηγήσεις.

Σε ένα δειλινό που δεν βιαζόμαστενα φωτογραφίσουμε.

Κάποτε πίστευα πως η ζωή μού χρωστούσε. Σήμερα νιώθω

πως εγώ χρωστώ στη ζωή. Για τους ανθρώπους που

στάθηκαν δίπλα μου. Για τα ξημερώματα που ήρθαν αθόρυβα

σαν μια ακόμη ευκαιρία. Για εκείνα που θεωρούσα δεδομένα

και μια μέρα κατάλαβα πως ήταν μικρά θαύματα.

Δεν ζηλεύω εκείνους που τρέχουν. Θαυμάζω εκείνους που

ξέρουν να σταματούν. Να κοιτούν τον ουρανό χωρίς να

απαιτούν απαντήσεις. Να κρατούν ένα χέρι χωρίς να κοιτούν

το ρολόι. Να λένε «ευχαριστώ» και να το εννοούν.

Αν έμαθα κάτι, είναι πως δεν υπάρχει κορυφή που να δικαιώνει

το ταξίδι. Υπάρχει μόνο ο τρόπος που περπάτησες τον

δρόμο, που άγγιξες τους ανθρώπους. Οι σιωπές που

σεβάστηκες. Οι στιγμές που δεν προσπέρασες βιαστικά

Και όσο προχωρά η ζωή, δεν μεγαλώνει ο άνθρωπος.

Βαθαίνει. Όπως η θάλασσα...

Μάκης Αρμένης

Μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου...

 

οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον

ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός.

οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς

οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου

καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς 

κεκλημένοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα.

καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες, ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· 

ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ 

σε, ἔχε με παρῃτημένον.

καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι 

δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον.

καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν.

καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ 

ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ·

ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ῥύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς 

πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε.

καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί.

καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· Ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ 

φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου.

λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων 

γεύσεταί μου τοῦ δείπνου.

ὅτι πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾷ τὸν

κόσμον· καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν

κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν.