ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΕΝΟΙΑΖΕ ,ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΚΑΙ ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥ...

ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙΣ...ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ...

ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟΣ...ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ...



ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΗΡΩΑΣ...ΠΟΛΛΟΙ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ...

ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ ΜΙΑ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΑΝΥΣΥΧΙΕΣ...ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ...ΜΕ ΟΤΙ ΣΕ ΤΑΙΖΟΥΝ...

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΦΥΣΙΚΑ...Ή ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ ΤΟΝ ΔΥΣΚΟΛΟ ΔΡΟΜΟ...

ΤΙΣ ΚΟΡΦΕΣ...



ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΕΣ...ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ...

Γιάντα Έλληνα φοβάσαι
λευτεριά δε πεθυμάς
αφού είσαι γεννημένος
με θεριά να πολεμάς.

Γιάντα Έλληνα δειλιάζεις
γιάντα δε θαρρεύεσαι
τόσα που 'χεις κατορθώσει
πρέπει να πενευεσαι.

Ύψωσε τ' ανάστημα σου
δως της γης να σπάσει μια
οι προγόνοι σου σ' αφηκαν
μια βαριά κληρονομιά.

Βάλε το καλά στο νου σου
και ποτέ σου μη ξεχνάς
κάποιοι δώσαν τη ζωή τους
τη δική σου να γλεντάς.

Σήκω και στέσου όρθιος μη σκύβει το κεφάλι
μπροστάρης πάντα έμπαινες στη μάχη με το μπέτη.

Τη λευτεριά σου πεθυμούν ν' αρπάξουν ε και πάλι
να σε σκλαβώσουν θέλουνε, μα πολεμουνε έτη.

Γιάντα Έλληνα φοβάσαι
λευτεριά δε πεθυμάς
αφού είσαι γεννημένος
με θεριά να πολεμάς.



ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ,ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΣΕ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΒΟΗΘΑΕΙ...

Τρελό αδέλφι μου, έγινες ντέρτι μου,
σ' ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω;
Γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου,
αυτούς στον σβέρκο μου που κάθισαν να διώξω.
Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου,
ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του.

ΙΠΠΟ-ΦΟΥΤΖΙ...

ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΣΕ ΦΥΛΑΞΕΙ ΕΚ ΤΗΣ ΩΡΑΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ ΟΣΤΙΣ ΜΕΛΛΕΙ ΝΑ ΕΛΘΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΟΛΗΣ ΔΙΑ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ

-ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΣΚΗΜΟ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ-

ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ Ο ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ...

ΣΠΑΝΙΕΣ ΨΥΧΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΑΝΔΡΕΙΑ ,ΩΣΤΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΝ ΤΗΝ

ΠΕΠΑΤΗΜΕΝΗ ΟΔΟ ΤΗΣ ΕΥΡΕΙΑΣ ΜΑΖΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΣΥΜΦΩΝΑ

ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ...ΣΤΟΝ ΠΕΠΤΩΚΟΤΑ ΑΥΤΟ ΚΟΣΜΟ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ ΠΙΣΤΗ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ...ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΜΕ ΦΥΣΙΚΟ

ΤΡΟΠΟ ,Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΔΡΕΙΑ...

ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΕ

ΑΥΤΟΝ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ,

ΠΟΥ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΑ ΑΝΟΙΓΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ,ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΟΠΙΣΘΟΧΩΡΗΣΕΩΣ.

ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ,ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ

ΑΒΥΣΣΟ ΑΥΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΘΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.

ΓΙΑ ΤΗ ΠΤΗΣΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΑΥΤΗ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ

ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ...

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΟΡΦΗ

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ...

ΤΟ ΦΩΣ ΔΙΑΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ...

ΜΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΕΛΚΥΕΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΙ

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΡΙΧΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ,ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΟΙ

ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΘΕΟΥ...

ΚΑΙ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟΤΕ;

ΑΝΤΙ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ Η ΚΕΦΑΛΗ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΚΡΥΜΜΕΝΟΥΣ

ΣΤΟΝ ΓΝΟΦΟ ΥΦΑΛΟΥΣ,ΚΑΠΟΙΟ ΑΟΡΑΤΟ ΧΕΡΙ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ

ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙ ΣΤΟΡΓΙΚΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ...

ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΙΛΙΚΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΑΠΕΞΕΛΘΕΙ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΞΟΕΣ ΚΑΙ ΘΥΕΛΛΩΔΕΙΣ

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ ΠΟΥ ΣΕ ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ

ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΚΥΚΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ...

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ -ΣΑΧΑΡΩΦ





ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΟ ΜΟΥ ΓΙΩΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ...ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ

ΕΝΤΙΜΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΣΤΟ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΟΥΣ

ΑΠΟΤΕΛΕΙ

ΤΟ ΑΝΑΧΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ

ΚΑΚΟΥ...




ΕΠΕΙΔΗ ΕΦΥΛΑΞΑΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΣΕ ΦΥΛΑΞΕΙ ΕΚ ΤΗΣ ΩΡΑΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ ΟΣΤΙΣ ΜΕΛΛΕΙ ΝΑ ΕΛΘΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΟΛΗΣ ΔΙΑ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ

ΙΔΟΥ ΕΡΧΟΜΑΙ ΤΑΧΕΩΣ ΚΡΑΤΕΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙΣ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΛΑΒΗ ΜΗΔΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΣΟΥ

Μὰ Ξάφνου μ' ὅλα Αὐτὰ ἦρθες Σὲ Ρήξη, ὅταν ἦρθ' ἡ 'Aνωθεν Κλήση...

Διδάχτηκες ἀπὸ μικρὸς
τὴν ἔχθρα μὲ τοὺς Οὐρανοὺς
καὶ αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα
ἔρχεται σὲ σκοτασμὸ ὁ Νοῦς.

Ἔλαβες ρηχὲς πληροφορίες
θεωρώντας ὅτι εἶχες Γνώση,
νόμιζες ὅτι προόδευες
μὲ τὸ νὰ σύρεσαι ἀπὸ πτώση σὲ πτώση.

Βασανίστηκες ἀπὸ νωρίς,
ἀναζητώντας χαρὲς θνησιγενεῖς,
χάθηκες μέσα στὶς ἀποπνικτικὲς
ἀναθυμιάσεις τῆς παρακμῆς.

Σπατάλησες χρόνο
με ἀνθρώπους μανιακοὺς γιὰ τὴν ἔνταση,
ἐπὶ μακρὸν ὀλίσθησες μαζί τους
ἀπὸ ψευδαίσθηση σὲ ψευδαίσθηση.

Λόγισες ἀρετὴ
κάθε ἐπαίσχυντο συμβιβασμό,
κάθε ἀπίστευτη μικροψυχία,
κάθε ἀνεκδιήγητη εὐτέλεια,
κάθε σοβαροφανῆ ἀγυρτεία,
σὲ μία ἀτμόσφαιρα
δηλητηριασμένη ἀπὸ τὴν κακία,
μὲ τύπους μαινόμενους γιὰ τὰ ἀργύρια,
σὲ καταναλωτικὴ βακχεία.

Βίωσες τὴν ἐκτεταμένη μωρία,
σὲ μία ἀκοινώνητη κοινωνία,
ὅπου τὰ μέλη της δὲν εἴχανε πρόσωπα,
ἀλλὰ εἴχανε προσωπεῖα,
μὰ ξάφνου μ' ὅλα αὐτὰ ἦρθες σὲ ρήξη,
ὅταν ἦρθ' ἡ ἄνωθεν κλήση
κι αἰσθάνθηκες ὅτι,
μέσα ἀπὸ ἕναν ἐφιάλτη εἶχες ξυπνήσει!




Ἀκολούθησες ὁδοδεῖκτες
ποὺ δείχνανε δυτικὰ τῆς Ἐδέμ,
σύρθηκες ὣς τὸ μηδέν,
προσκύνησες κάθε νεοεποχίκο τοτέμ,
γιατί ἔτσι ἐπίτασσε ἡ νέα θεότητα,
ἡ πολιτικὴ ὀρθότητα
υἱοθέτησες πρότυπα,
ποὺ ἐξέπεμπαν κάθε ἀρνητικὴ ἐπιρροή,
πρωί--βράδυ, βράδυ--πρωί,
προπαγάνδιζαν μία κοσμικὴ ζωή,
ποὺ δὲν τὴ σημάδευε οὔτε ἕνας λόγος,
οὔτε μία πράξη σοβαρή.

Ὅπως στὶς σάρκες τοῦ Ἡρακλῆ,
ὁ χιτώνας τοῦ Νέσσου εἶχε κολλήσει,
ἔτσι κόλλησαν πάνω σου ἀνοίκειες ἕξεις
κι ἔγιναν δεύτερή σου φύση.
Μιλοῦσες γιὰ ἐλευθερία,
τὴ στιγμὴ ποὺ ἤσουν δοῦλος ὅλων τῶν παθῶν
κι ἀντὶ γιὰ ἐμπειρία πνεύματος,
εἶχες παραισθήσεις ναρκωτικῶν.

Γνώρισες ἀγάπες,
ποὺ δὲν εἶχαν βαθύτερες ὑπαρξιακὲς ἀφορμὲς
καὶ πρόσωπα διπρόσωπα,
ποὺ ὁμοίαζαν μὲ τοῦ Ἰανοῦ τὶς προτομές.
Ὑπερκορέστηκες ἀπὸ βλέμματα κενὰ
καὶ ἐπηρμένες ὀφρύες,
ἀτέλειωτες κούφιες κουβέντες,
ἐλαφρὲς φιλολογίες,
λυκοφιλίες,
κυνέρωτες,
ἄφρονες γέλωτες
καὶ ἕνα σωρὸ χαμόγελα τῆς ἐτικέτας,
ἀνθρώπους μὲ κινήσεις μηχανικές,
ὅπως αὐτὲς τῆς μαριονέτας.

Ζοῦσαν ἐνστικτωδῶς,
σκορπίζανε ὅπως τὰ ξερὰ φύλλα στὸν ἄνεμο,
ψυχὲς ποὺ εἴχανε παραδοθεῖ
πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα τους στὸν θάνατο,
μὰ ξάφνου μ' ὅλα αὐτὰ ἦρθες σὲ ρήξη,
ὅταν ἦρθ' ἡ ἄνωθεν κλήση
κι αἰσθάνθηκες ὅτι,
μέσα ἀπὸ ἕναν ἐφιάλτη εἶχες ξυπνήσει!

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ…ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙΝΟΝ…ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ…

ΧΕΡΙ ΔΕ ΒΡΕΘΗΚΕ ΝΑ ΜΕ ΚΡΑΤΗΣΕΙ,ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΑΝ ΜΕ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΟΥ.
Χ.Β.ΛΑΒΚΡΑΦΤ



ΤΟ ΑΓΡΙΟ ΠΟΔΟΒΟΛΗΤΟ,ΟΙ ΜΑΝΙΑΚΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ…
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΙΚΑΝΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ…
ΦΩΤΙΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙΕΙ,ΟΠΛΟ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΛΗΓΩΝΕΙ…
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΣΑΝ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ…

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙΝΟΝ…ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ…

καὶ ἐπηρώτα αὐτόν· τί ὄνομά σοι; καὶ ἀπεκρίθη λέγων· λεγεὼν ὄνομά μοι, ὅτι πολλοί ἐσμεν.

καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν πάντες οἱ δαίμονες λέγοντες· πέμψον ἡμᾶς εἰς τοὺς χοίρους, ἵνα εἰς αὐτοὺς εἰσέλθωμεν.

καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς εὐθέως ὁ ᾿Ιησοῦς. καὶ ἐξελθόντα τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους· καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν δὲ ὡς δισχίλιοι…

καὶ ἐξελθόντος αὐτοῦ ἐκ τοῦ πλοίου εὐθέως ἀπήντησεν αὐτῷ ἐκ τῶν μνημείων ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ,
ὃς τὴν κατοίκησιν εἶχεν ἐν τοῖς μνήμασι, καὶ οὔτε ἁλύσεσιν οὐδεὶς ἠδύνατο αὐτὸν δῆσαι,
διὰ τὸ αὐτὸν πολλάκις πέδαις καὶ ἁλύσεσι δεδέσθαι, καὶ διεσπάσθαι ὑπ᾿ αὐτοῦ τὰς ἁλύσεις καὶ τὰς πέδας συντετρῖφθαι, καὶ οὐδεὶς ἴσχυεν αὐτὸν δαμάσαι·

καὶ διὰ παντὸς νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἐν τοῖς μνήμασι καὶ ἐν τοῖς ὄρεσιν ἦν κράζων καὶ κατακόπτων ἑαυτὸν λίθοις.

ἰδὼν δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν ἀπὸ μακρόθεν ἔδραμε καὶ προσεκύνησεν αὐτόν,
καὶ κράξας φωνῇ μεγάλῃ λέγει· τί ἐμοὶ καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; ὁρκίζω σε τὸν Θεόν, μή με βασανίσῃς.

ἔλεγε γὰρ αὐτῷ· ἔξελθε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἐκ τοῦ ἀνθρώπου.

ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ.

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ,ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΑΝΥΠΟΠΤΟ…
ΑΛΛΑ ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ…Ή ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ…ΣΗΜΕΙΑ…ΖΚΕ…

Μ’ αυτός εκεί ποιος είναι απ’ τ’ άλλο πλάι σου;

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΛΩΣ ΤΗΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ,ΕΜΕΙΣ ΑΠΛΩΣ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ...


“Ποιός είναι ο τρίτος που περπατεί πάντα
στο πλάι σου;
Όταν μετρώ, είμαι μονάχα εγώ και εσύ και συ μαζί μου.
Μα όταν κοιτάζω εμπρός τον άσπρο δρόμο
Υπάρχει πάντα κάποιος που περπατεί στο πλάι
σου.

Γλιστρώντας τυλιγμένος σε καστανό μανδύα,
κουκουλωμένος.
Αν είναι άντρας αν είναι γυναίκα δεν το ξέρω.
- Μ’ αυτός εκεί ποιος είναι απ’ τ’ άλλο πλάι σου;

Τ.ΕΛΙΟΤ- ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ.



O Γιάννης Κουκούμιαλος έχασε την όραση και το χέρι του, στην ηλικία των έντεκα χρόνων από νάρκη του 1940. Γεννημένος στην Λαγκάδα της Χίου, μυείται από μικρό παιδί στην τέχνη του ψαρέματος.


Με εικόνες πραγματικές, των παιδικών του χρόνων, με έναν κόσμο ταξινομημένο και οργανωμένο που κατασκευάζει στο μυαλό του, με τη διαίσθησή του και μια δύναμη θεική…όπως λέει και ο ίδιος, συνθέτει το χάρτη του και ταξιδεύει τα τελευταία εξήντα χρόνια μες τη θάλασσα.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ.

Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος: Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα. Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμες του Σύμπαντου. Θέλω μια στιγμή, προτού με συντρίψουν, ν' ανοίξω τα μάτια μου και να τις δω. 'Αλλο σκοπό δε δίνω στη ζωή μου. Θέλω να βρω μια δικαιολογία για να ζήσω και να βαστάξω το φοβερό καθημερινό θέαμα της αρρώστιας, της ασκήμιας, της αδικίας και του θανάτου. Ξεκίνησα από ένα σκοτεινό σημείο, τη Μήτρα. Οδεύω σ' ένα άλλο σκοτεινό σημείο, το Μνήμα. Μια δύναμη με σφεντονάει μέσα από το σκοτεινό βάραθρο. μια άλλη δύναμη με συντραβάει ακατάλυτα στο σκοτεινό βάραθρο. Δεν είμαι ο κατάδικος που τον πότισαν κρασί για να θολώσει το μυαλό του. με λαγαρά τα φρένα, νηφάλιος, δρασκελώ το ανάμεσα στους δυο γκρεμούς μονοπάτι. Και μάχουμαι πως να γνέψω στους συντρόφους, προτού πεθάνω. Να τους δώσω το χέρι μου, να προφτάσω να συλλαβίσω και να τους ρίξω έναν ακέραιο λόγο. Να τους πω τι φαντάζουμαι πως είναι τούτη η πορεία και κατά που ψυχανεμίζουμαι πως πάμε. Και πως ανάγκη να ρυθμίσουμε όλοι μαζί το περπάτημα και την καρδιά μας
Καζαντζάκης Νίκος

ΜΑΘΕ ,ΨΥΧΗ ΠΩΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΘΕΟΣ,ΛΕΠΡΩΘΕΝΤΑ ΒΙΟΝ ΛΕΥΚΑΝΑΙ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑΙ.

Όπως τα μάτια που είναι εξασθενημένα και θολά από τα δάκρυα, πονούν όταν το διαυγές φως πέσει πάνω τους, έτσι και η ψυχή, επειδή είναι ακάθαρτη, υποφέρει εξαιρετικά όταν το Θείο Φως λάμπει πραγματικά πάνω της. Κι όταν οι αχτίδες αυτού του καθαρού φωτός λάμπουν πάνω στην ψυχή, για να εξαλείψουν τα μιάσματα, η ψυχή νιώθει πως είναι τόσο ακάθαρτη και άθλια ώστε μοιάζει σαν να έχει ταχθεί ο Ίδιος ο Θεός ενάντιά της, κι αυτή ενάντια στο Θεό… θαυμάσια αλλά και θλιβερή εικόνα!
Τόσο μεγάλη είναι η αδυναμία και η ρυπαρότητα της ψυχής, ώστε το χέρι του Θεού, που είναι τόσο απαλό και ευγενικό, το νιώθει σαν βαρύ και καταθλιπτικό, μολονότι δεν την πιέζει, ούτε πέφτει πάνω της, αλλά απλώς την αγγίζει, και αγγίζει την ψυχή ευσπλαχνικά
Άγιος Ιωάννης του Σταυρού



ΜΑΘΕ ,ΨΥΧΗ ΠΩΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΘΕΟΣ,ΛΕΠΡΩΘΕΝΤΑ ΒΙΟΝ ΛΕΥΚΑΝΑΙ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑΙ,
ΚΑΙ ΜΗ ΑΠΟΓΝΩΣ ΣΕΑΥΤΗΝ, ΚΑΝ ΕΛΕΠΡΩΘΗΣ.
ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΡΗΤΗΣ.
Ο κύριος σκοπός της θρησκείας δεν είναι να πάει τον άνθρωπο στον ουρανό, αλλά να φέρει τον ουρανό μέσα του.
Thomas Hardy