Το έλεός σου Κύριε καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου.

 

«Μέγαν εὕρατο ἐν τοῖς κινδύνοις, σὲ ὑπέρμαχον, ἡ 

οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε, τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύνας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.» 

 

 «την φωνήν της κραυγής σου· επήκουσάν σου» (Ησαΐας Λ΄ 

19), λέγει. 

Εφ’ όσον εφώναξες και εζήτησες το Έλεός Μου, δεν είναι 

δυνατόν να μην στο παράσχω. 

 Άκουσα την κραυγή σου. 

Όπως εκείνος με κραυγή φωνάζει προς τα τέκνα Του, με 

απελπισία, με πόνο, για να σώσει το λαό Του, έτσι και εγώ και 

εσύ, στην ανάγκη πρέπει να κραυγάσομε, να σπαράξομε να 

ζητήσομε με φωνή σπαρακτική το Έλεός Του: “χανόμαστε, 

τρέξε Θεέ, πνιγόμαστε”. 

Και να είστε βέβαιοι ότι θα εισακουσθεί η φωνή μας.  

Ησαιας. Λ΄

Και, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, σε μια γωνιά να 

γονατίσουμε και να αρχίσομε να ζητούμε τη βοήθεια και το 

Έλεος του Θεού. 

Και να είστε βέβαιοι ότι θα ακούσουμε την υπόσχεση του 

Θεού: «ου μη σε ανώ ουδ’ ου μη σε εγκαταλείπω» (Εβρ. ΙΓ΄ 

5). 

 Εκείνη τη στιγμή θα ακούσουμε τη φωνή του, θα μας 

βεβαιώσει ότι είναι μαζί μας και δεν θα επιτρέψει να πάθουμε 

κακό. Και ημείς θα προσευχόμαστε και θα λέμε: «εάν, Κύριε, 

και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, 

ότι συ, Κύριε, μετ’ εμού ει» (Ψαλμ. ΚΒ΄ 4) 

Ελαχιστος...

Εγγυς...

ΖΚΕ...