«Τη θλίψει υπομένοντες» (Ρωμαίους ΙΒ ́ 12)

 

«Η θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς

οὐ καταισχύνει» (Ρωμαίους Ε ́ 3-5). Με το ότι αισθανόμαστε ενωμένοι με τον Θεό και

ειρήνη βαθύτατη υπάρχει μεταξύ των σχέσεων μας με τον Θεό, αποκτάμε σιγουριά εις το να

καυχόμαστε με την Ελπίδα της Δόξης του Θεού, ήτοι την Δευτέρα Παρουσία. Η υπομονή

ενεργοποιείται δια Πνεύματος Αγίου εντός ημών, γεγονός το οποίο χωρίς αυτήν κινδυνεύομε

να καταποθούμε υπό της θλίψεως, άλλωστε είναι και εντολή Κυρίου «υπομονής γάρ έχετε

χρείαν» (Εβραίους Ι ́ 36).

Ο νους εις την θλίψη κατεργάζεται σοφά στοιχεία προς αντιμετώπιση, ίνα μη η θλίψη

ζημιώσει την ψυχή, με αποτέλεσμα παραγωγής δοκιμασμένων αρετών, που κατά φυσική

συνέπεια κορωνίδα αυτών είναι η Ελπίδα.

Η Ελπίδα δεν ντροπιάζει διότι έχει βάση τον ενάρετο βίο, δια Πνεύματος Αγίου διοχετεύεται.

[ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ε ́]

Η Υπομονή είναι ο θησαυρός της πνευματικής πραγματικότητας, είναι το βάθρο του ψυχικού

οικοδομήματος, είναι μία αρετή που πρέπει ο πιστός άνθρωπος πάση θυσία να την

εξασφαλίσει. [ΛΟΥΚΑΣ ΚΑ ́ 19]

«Και έσται αυτοίς το λόγιον Κυρίου θλίψις ελπίς» (Ησαϊας ΚΗ ́ 13). Και βλέπω τον Λόγο του

Κυρίου: θλίψη και Ελπίδα στη ζωή του ανθρώπου.

Υπάρχει η θλίψη ως βάση και, κατόπιν, έχουμε την Ελπίδα. Τα γεγονότα τα διάφορα, τα

δυσάρεστα: οι θλίψεις, οι στεναχώριες, οι πειρασμοί, οι δοκιμασίες, όλα αυτά δημιουργούν

θλίψεις.

Και ακούμε, λοιπόν, τον Κύριο να μας διαβεβαιώνει ότι: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά

θαρσείτε, καγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάννης ΙΣΤ ́ 33). Ο δε Απ. Παύλος, κι’ αυτός μας λέγει

– με την σειρά του – ότι υπάρχουν θλίψεις εις τον κόσμο, «η θλίψις υπομονή κατεργάζεται, η

δε υπομονή δοκιμή, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει, διότι έρχεται η Αγάπη

του Θεού εν ταις καρδίαις ημών, διά Πνεύματος Αγίου» (Ρωμαίους Ε ́ 3-5) και λοιπά.

Υπάρχει, λοιπόν, ως βασικό σημείο εις την ζωή του χριστιανού, υπάρχει η θλίψη και η Ελπίδα

ότι θα μπορέσει, με την βοήθεια του Θεού, να ξεφύγει κάποτε και, έτσι, έχει την ελπίδα

εκεί. [ΗΣΑΙΑΣ ΚΗ ́]

«Η θλίψις υπομονὴν κατεργάζεται» (Ρωμαίους Ε ́ 3). Η υπομονή ενεργοποιείται δια

Πνεύματος Αγίου εντός ημών, γεγονός το οποίον χωρίς αυτήν κινδυνεύομε να καταποθούμε

υπό της θλίψεως, άλλωστε είναι και εντολή Κυρίου «υπομονής γάρ έχετε χρείαν» (Εβραίους

Ι ́ 36).

«ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα» (Ρωμαίους Ε ́ 4). Ο νους εις την θλίψη

κατεργάζεται σοφά στοιχεία προς αντιμετώπιση, ίνα μη η θλίψις ζημιώσει την ψυχή, με

αποτέλεσμα παραγωγής δοκιμασμένων αρετών, που κατά φυσική συνέπεια κορωνίδα αυτών

είναι η Ελπίδα. [ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ε ́]

Ποιος άλλος δύναται να μας παρηγορήσει και να μας βοηθήσει να εξέλθομε εκ της θλίψεως

ει μη μόνον ο Θεός;

Αυτός γίνεται ο παρήγορος εφ’ όσον τον έχομε σύμβουλο και βοηθό, αυτός μας διδάσκει διά

των θλίψεων και μας καταρτίζει εις το να παρηγορούμε τους θλιβόμενους συνανθρώπους

μας. Αδελφέ μου, γονάτισε σώμα και καρδία εις τον Θεό και οι θλίψεις διαλύονται

μετατρεπόμενες σε Χαρά.

«Του Θεού ειμί εγώ» (Γένεσις Ν ́ 19). Πόσον μεγάλο πράγμα είναι αδελφέ μου και πόση

μεγάλη παρηγοριά δίδει εις τον άνθρωπο η πεποίθηση ότι είναι του Θεού και ότι ζει κάτω

από την πατρική προστασία Αυτού, πόσον μεγάλο θάρρος δίδει εις τον άνθρωπο η μαρτυρία

της συνειδήσεως ότι ευρίσκεται εις συνεχή εξάρτηση από τον Θεό. Πάντοτε εις τις θλίψεις

και τις δοκιμασίες μας, εις απάντηση «του Θεού ειμί εγώ», έχομεν εκ μέρους του Θεού «ου

μη σε ανώ ουδ’ ου μη σε εγκαταλείπω».

«Έν γαστρὶ ἐλάβομεν καὶ ὠδινήσαμεν καὶ ἐτέκομεν· πνεῦμα σωτηρίας σου ἐποιήσαμεν ἐπὶ

τῆς γῆς» (Ησαϊας KΣΤ ́ 18). Η θλίψις η μεγάλη, το φορτίο του αδιεξόδου της ζωής, του

κινδύνου του μεγάλου, είναι όπως η γυναίκα η έγκυος που έχει το έμβρυο και είναι ένα

μεγάλο φορτίο και περιμένει τον τοκετό να ελευθερωθεί.

Έτσι και εκείνος ο οποίος τυγχάνει να ευρεθεί εις τόπο δυσχερή και ενώπιον κινδύνου, όταν

έλθει ο άνθρωπος εις το αδιέξοδο, τότε αισθάνεται το βάρος αυτό και κοιτάζει πώς θα

διασωθεί και ο εγκέφαλος αρχίζει να λειτουργεί και να κάνει πολλές στροφές δια να

ανακαλυφθεί ο τρόπος της σωτηρίας του, της διαφυγής του κινδύνου.

Βεβαίως υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι οι οποίοι τα χάνουν μέσα εις ένα κίνδυνο,

παραλύουν και έρχεται το μοιραίον. Υπάρχουν όμως και πολλοί, όπως είπαμε, οι οποίοι

συλλαμβάνουν τον τρόπον να ξεφύγουν από τον κίνδυνο. Επομένως η θλίψις, πρέπει να

έχομε υπ’ όψιν μας, ότι είναι αγαθό και ότι είναι εποικοδομητική.

Τότε λοιπόν, γεννάται, καθώς λέγει ο προφήτης, «το πνεύμα της σωτηρίας», εις τη δύσκολη

καμπή της ζωής του ανθρώπου, τότε λοιπόν που η ανθρωπότητα θα εισέλθει μέσα εις το

καμίνι αυτό, θα σκέπτεται πώς θα μπορέσει να αποφύγει τον κίνδυνο, την απώλεια, την

καταστροφή, και έτσι λοιπόν γεννάται το πνεύμα της σωτηρίας σου επί της γης.

Ποίον είναι το πνεύμα αυτό της σωτηρίας του Θεού επί της γης;

Είναι, όλοι με μια ψυχή, όλοι με μια καρδιά να ζητήσομεν και να φωνάξομεν με όλην την

δύναμη της ψυχής μας προς τον Αγαπητό του Θεού, προς τον Λυτρωτή, προς τον Σωτήρα του

κόσμου, και θα εισακουσθούμε, και θα συντριβεί ο αντικείμενος και θα έλθει η μεγάλη

προσδοκία της ανθρωπότητας, η Σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. [ΗΣΑΙΑΣ ΚΣΤ ́]

ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ...ΖΚΕ...