Εκεί Που Βαθαίνει Η Θάλασσα!

Μάκης Αρμένης!

Κάποτε πίστευα πως η ζωή έχει μια κορυφή.

Ανεβαίνεις, λαχανιάζεις, φτάνεις ψηλά, κοιτάζεις γύρω σου και,

από μια στιγμή κι έπειτα, αρχίζει η κατηφόρα.

Χρειάστηκαν χρόνια για να καταλάβω πως έκανα λάθος.

Η ζωή δεν είναι βουνό. Είναι θάλασσα.

Δεν ανεβαίνει ούτε κατεβαίνει.Βαθαίνει.

Στην αρχή φοβάσαι το βάθος. Θέλεις να βλέπεις τον βυθό, να

ξέρεις πού πατάς. Πιστεύεις πως η δύναμη βρίσκεται στη

βεβαιότητα.

Ύστερα έρχονται οι άνθρωποι, οι απώλειες,οι διαψεύσεις, οι

μικρές νίκες που δεν χειροκρότησε κανείς και οι μεγάλες ήττες

που σε δίδαξαν περισσότερα . Και ανακαλύπτεις πως το

βάθος δεν είναι απειλή. Είναι ο τόπος όπου ωριμάζει η ψυχή.

Υπάρχει μια ηλικία που σταματάς να κυνηγάς τις μεγάλες

απαντήσεις, επειδή έμαθες να ζεις και με τα ερωτήματα.

Ανακαλύπτεις πως η γαλήνη γεννιέται όταν συμφιλιώνεσαι με

όσα δεν θα εξηγηθούν ποτέ. Τότε οι άνθρωποι παύουν να

χωρίζονται σε νικητές και ηττημένους.

Χωρίζονται σε εκείνους που αγάπησαν και σε εκείνους που

φοβήθηκαν να αγαπήσουν.

Στα πρώτα μας χρόνια θέλουμε να χωρέσουμε τον κόσμο

μέσα στη ζωή μας.

Αργότερα προσπαθούμε να χωρέσουμε τη ζωή μέσα

στον κόσμο.

Κάπου στην πορεία καταλαβαίνουμε πως αρκεί να χωρέσουμε

τον εαυτό μας μέσα σε μια αληθινή μέρα.

Σε έναν άνθρωπο που μας καταλαβαίνει. Σε μια σιωπή που

δεν ζητά εξηγήσεις.

Σε ένα δειλινό που δεν βιαζόμαστενα φωτογραφίσουμε.

Κάποτε πίστευα πως η ζωή μού χρωστούσε. Σήμερα νιώθω

πως εγώ χρωστώ στη ζωή. Για τους ανθρώπους που

στάθηκαν δίπλα μου. Για τα ξημερώματα που ήρθαν αθόρυβα

σαν μια ακόμη ευκαιρία. Για εκείνα που θεωρούσα δεδομένα

και μια μέρα κατάλαβα πως ήταν μικρά θαύματα.

Δεν ζηλεύω εκείνους που τρέχουν. Θαυμάζω εκείνους που

ξέρουν να σταματούν. Να κοιτούν τον ουρανό χωρίς να

απαιτούν απαντήσεις. Να κρατούν ένα χέρι χωρίς να κοιτούν

το ρολόι. Να λένε «ευχαριστώ» και να το εννοούν.

Αν έμαθα κάτι, είναι πως δεν υπάρχει κορυφή που να δικαιώνει

το ταξίδι. Υπάρχει μόνο ο τρόπος που περπάτησες τον

δρόμο, που άγγιξες τους ανθρώπους. Οι σιωπές που

σεβάστηκες. Οι στιγμές που δεν προσπέρασες βιαστικά

Και όσο προχωρά η ζωή, δεν μεγαλώνει ο άνθρωπος.

Βαθαίνει. Όπως η θάλασσα...

Μάκης Αρμένης