«Τη θλίψει υπομένοντες» (Ρωμαίους ΙΒ ́ 12)

 

«Η θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς

οὐ καταισχύνει» (Ρωμαίους Ε ́ 3-5). Με το ότι αισθανόμαστε ενωμένοι με τον Θεό και

ειρήνη βαθύτατη υπάρχει μεταξύ των σχέσεων μας με τον Θεό, αποκτάμε σιγουριά εις το να

καυχόμαστε με την Ελπίδα της Δόξης του Θεού, ήτοι την Δευτέρα Παρουσία. Η υπομονή

ενεργοποιείται δια Πνεύματος Αγίου εντός ημών, γεγονός το οποίο χωρίς αυτήν κινδυνεύομε

να καταποθούμε υπό της θλίψεως, άλλωστε είναι και εντολή Κυρίου «υπομονής γάρ έχετε

χρείαν» (Εβραίους Ι ́ 36).

Ο νους εις την θλίψη κατεργάζεται σοφά στοιχεία προς αντιμετώπιση, ίνα μη η θλίψη

ζημιώσει την ψυχή, με αποτέλεσμα παραγωγής δοκιμασμένων αρετών, που κατά φυσική

συνέπεια κορωνίδα αυτών είναι η Ελπίδα.

Η Ελπίδα δεν ντροπιάζει διότι έχει βάση τον ενάρετο βίο, δια Πνεύματος Αγίου διοχετεύεται.

[ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ε ́]

Η Υπομονή είναι ο θησαυρός της πνευματικής πραγματικότητας, είναι το βάθρο του ψυχικού

οικοδομήματος, είναι μία αρετή που πρέπει ο πιστός άνθρωπος πάση θυσία να την

εξασφαλίσει. [ΛΟΥΚΑΣ ΚΑ ́ 19]

«Και έσται αυτοίς το λόγιον Κυρίου θλίψις ελπίς» (Ησαϊας ΚΗ ́ 13). Και βλέπω τον Λόγο του

Κυρίου: θλίψη και Ελπίδα στη ζωή του ανθρώπου.

Υπάρχει η θλίψη ως βάση και, κατόπιν, έχουμε την Ελπίδα. Τα γεγονότα τα διάφορα, τα

δυσάρεστα: οι θλίψεις, οι στεναχώριες, οι πειρασμοί, οι δοκιμασίες, όλα αυτά δημιουργούν

θλίψεις.

Και ακούμε, λοιπόν, τον Κύριο να μας διαβεβαιώνει ότι: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά

θαρσείτε, καγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάννης ΙΣΤ ́ 33). Ο δε Απ. Παύλος, κι’ αυτός μας λέγει

– με την σειρά του – ότι υπάρχουν θλίψεις εις τον κόσμο, «η θλίψις υπομονή κατεργάζεται, η

δε υπομονή δοκιμή, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει, διότι έρχεται η Αγάπη

του Θεού εν ταις καρδίαις ημών, διά Πνεύματος Αγίου» (Ρωμαίους Ε ́ 3-5) και λοιπά.

Υπάρχει, λοιπόν, ως βασικό σημείο εις την ζωή του χριστιανού, υπάρχει η θλίψη και η Ελπίδα

ότι θα μπορέσει, με την βοήθεια του Θεού, να ξεφύγει κάποτε και, έτσι, έχει την ελπίδα

εκεί. [ΗΣΑΙΑΣ ΚΗ ́]

«Η θλίψις υπομονὴν κατεργάζεται» (Ρωμαίους Ε ́ 3). Η υπομονή ενεργοποιείται δια

Πνεύματος Αγίου εντός ημών, γεγονός το οποίον χωρίς αυτήν κινδυνεύομε να καταποθούμε

υπό της θλίψεως, άλλωστε είναι και εντολή Κυρίου «υπομονής γάρ έχετε χρείαν» (Εβραίους

Ι ́ 36).

«ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα» (Ρωμαίους Ε ́ 4). Ο νους εις την θλίψη

κατεργάζεται σοφά στοιχεία προς αντιμετώπιση, ίνα μη η θλίψις ζημιώσει την ψυχή, με

αποτέλεσμα παραγωγής δοκιμασμένων αρετών, που κατά φυσική συνέπεια κορωνίδα αυτών

είναι η Ελπίδα. [ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ε ́]

Ποιος άλλος δύναται να μας παρηγορήσει και να μας βοηθήσει να εξέλθομε εκ της θλίψεως

ει μη μόνον ο Θεός;

Αυτός γίνεται ο παρήγορος εφ’ όσον τον έχομε σύμβουλο και βοηθό, αυτός μας διδάσκει διά

των θλίψεων και μας καταρτίζει εις το να παρηγορούμε τους θλιβόμενους συνανθρώπους

μας. Αδελφέ μου, γονάτισε σώμα και καρδία εις τον Θεό και οι θλίψεις διαλύονται

μετατρεπόμενες σε Χαρά.

«Του Θεού ειμί εγώ» (Γένεσις Ν ́ 19). Πόσον μεγάλο πράγμα είναι αδελφέ μου και πόση

μεγάλη παρηγοριά δίδει εις τον άνθρωπο η πεποίθηση ότι είναι του Θεού και ότι ζει κάτω

από την πατρική προστασία Αυτού, πόσον μεγάλο θάρρος δίδει εις τον άνθρωπο η μαρτυρία

της συνειδήσεως ότι ευρίσκεται εις συνεχή εξάρτηση από τον Θεό. Πάντοτε εις τις θλίψεις

και τις δοκιμασίες μας, εις απάντηση «του Θεού ειμί εγώ», έχομεν εκ μέρους του Θεού «ου

μη σε ανώ ουδ’ ου μη σε εγκαταλείπω».

«Έν γαστρὶ ἐλάβομεν καὶ ὠδινήσαμεν καὶ ἐτέκομεν· πνεῦμα σωτηρίας σου ἐποιήσαμεν ἐπὶ

τῆς γῆς» (Ησαϊας KΣΤ ́ 18). Η θλίψις η μεγάλη, το φορτίο του αδιεξόδου της ζωής, του

κινδύνου του μεγάλου, είναι όπως η γυναίκα η έγκυος που έχει το έμβρυο και είναι ένα

μεγάλο φορτίο και περιμένει τον τοκετό να ελευθερωθεί.

Έτσι και εκείνος ο οποίος τυγχάνει να ευρεθεί εις τόπο δυσχερή και ενώπιον κινδύνου, όταν

έλθει ο άνθρωπος εις το αδιέξοδο, τότε αισθάνεται το βάρος αυτό και κοιτάζει πώς θα

διασωθεί και ο εγκέφαλος αρχίζει να λειτουργεί και να κάνει πολλές στροφές δια να

ανακαλυφθεί ο τρόπος της σωτηρίας του, της διαφυγής του κινδύνου.

Βεβαίως υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι οι οποίοι τα χάνουν μέσα εις ένα κίνδυνο,

παραλύουν και έρχεται το μοιραίον. Υπάρχουν όμως και πολλοί, όπως είπαμε, οι οποίοι

συλλαμβάνουν τον τρόπον να ξεφύγουν από τον κίνδυνο. Επομένως η θλίψις, πρέπει να

έχομε υπ’ όψιν μας, ότι είναι αγαθό και ότι είναι εποικοδομητική.

Τότε λοιπόν, γεννάται, καθώς λέγει ο προφήτης, «το πνεύμα της σωτηρίας», εις τη δύσκολη

καμπή της ζωής του ανθρώπου, τότε λοιπόν που η ανθρωπότητα θα εισέλθει μέσα εις το

καμίνι αυτό, θα σκέπτεται πώς θα μπορέσει να αποφύγει τον κίνδυνο, την απώλεια, την

καταστροφή, και έτσι λοιπόν γεννάται το πνεύμα της σωτηρίας σου επί της γης.

Ποίον είναι το πνεύμα αυτό της σωτηρίας του Θεού επί της γης;

Είναι, όλοι με μια ψυχή, όλοι με μια καρδιά να ζητήσομεν και να φωνάξομεν με όλην την

δύναμη της ψυχής μας προς τον Αγαπητό του Θεού, προς τον Λυτρωτή, προς τον Σωτήρα του

κόσμου, και θα εισακουσθούμε, και θα συντριβεί ο αντικείμενος και θα έλθει η μεγάλη

προσδοκία της ανθρωπότητας, η Σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. [ΗΣΑΙΑΣ ΚΣΤ ́]

ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ...ΖΚΕ...

Δρ. Κ. Βαρδάκας: “Να ήξερες πόσες φορές ετοιμάστηκε να μας κτυπήσει και του άλλαζε τα σχέδια στο λεπτό;”

 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

– να ήξερες πόσο καλά γνώριζαν εδώ  μέσα οι δικοί μας δεκαετίες τώρα  τις προθέσεις του και για αυτό  του έκαναν ντεμενάδες για να γλυτώσουν την καρέκλα τους και τα μαχαιροπήρουνα τους; 

– αν  ήξερες  πόσο φορές  και κάθε φορά η ΕΠΕΜΒΑΣΗ  της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ήταν ένα μεγάλο ΘΑΥΜΑ, θα λύγιζες τα γόνατα, αν γνώριζες ότι θα ερχόταν οι γείτονες , όπως ερχόταν πάντοτε δηλαδή να βιάσουν να ατιμάσουν να πλιατσικολογήσουν;

– και εσύ κακομοίρη που δέχτηκες τα δεσμά των μνημονίων και τα ψέμματα τους αντί πινακίου φακής επιδομάτων μονολογούσες βλέποντας την θρασύτητα του γείτονα ..ότι να ο ΘΕΟΣ μας δίνει παράταση χρόνου… όχι για να μετανοήσεις αλλά για να συνεχίσεις τα ανώμαλα πάθη σου …

– και τώρα επιμένεις ότι όσα έχουν προφητευθεί δεν πρόκειται να γίνουν και την γλύτωσες στο φτερό …

γιατί άγιε πατέρα η ΠΑΝΑΓΙΑ μας έσωζε κάθε φορά και αν συνεχιστεί αυτό πάλι ..ρωτήσαμε με όσα αναφέραμε παραπάνω; 

και η απάντηση του σεβάσμιου πατέρα ήταν η εξής: 

– βρε παιδί μου η ΠΑΝΑΓΙΑ χαλνούσε εδώ και δεκαετίες τα σχέδια του τούρκου γιατί περίμενε να ωριμάσει το παγκόσμιο κακό , να  τυφλωθούν τα έθνη, να στηθεί μεγάλος πόλεμος ώστε η φωτιά πιο γρήγορα να πέσει στον τούρκο και αυτή την φορά να τον κάψει και να το βγάλει εκτός ιστορίας 

– σκέψου μόνο αν κάποια φορά ερχόταν ο τούρκος στα ξαφνικά και καταλάμβανε νησιά μας θα τον είχαμε  χρόνια ολόκληρα να παζαρεύει, όπως με το Κυπριακό 

– τώρα όμως δεν θα προλάβει να παζαρέψει με κάνενα, μόνο με  πνευματικό νόμο από τις τόσες αμαρτίες που έκανε εις βάρος μας και εις βάρος άλλων εθνών και το παζάρι του θα αποτύχει με τον άδη .

– τώρα ότι είναι να γίνει θα γίνει γρήγορα ..όπως  λέει και ο Σπανουδάκης ” θα έλθει  σαν αστραπή”

ΣΤΩΜΕΝ καλώς 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

Αιχμάλωτος εγεννήθη ο λαός μου δια του μη ειδέναι αυτούς τον Κύριον

 

Άγιος Μάρκος ο Αθηναίος: «Βουνό δεν είπα να μετατοπισθής! Στάσου στον τόπο σου»!

XFacebook

Θαυμαστές Διηγήσεις

06.03.2018

Φώτης Κόντογλου, Αγιογράφος – Λογοτέχνης – Ζωγράφος

Εννενήντα πέντε χρόνια δεν είδα άνθρωπο, μήτε αγρίμι, μήτε 

πουλί, μήτε ψωμί έφαγα, μήτε ντύθηκα με ρούχο. 

Τριάντα χρόνια έζησα με πολλή στενοχώρια, με πείνα και με 

δίψα και με παγίδες του διαβόλου. 

Έφαγα, τέκνον μου, χώμα από την πολλήν την πείνα, και από 

την πολλή την δίψα ήπια νερό της θάλασσας.

 Είκοσι χρόνια ήμουνα γυμνός, ως ο Αδάμ. 

Τα δαιμόνια με σέρνανε να με ρίξουνε στη θάλασσα και 

φωνάζανε: «Φεύγα από τον τόπο μας καλόγερε. 

Από την αρχή του κόσμου δεν ήρθε άνθρωπος σε τούτο το 

μέρος και συ πως αποκότησες και ήρθες;».

Και εγώ καρτέρησα είκοσι χρόνια πεινασμένος και γυμνός.

 Και η ευσπλαχνία του Κυρίου έκανε κι αλλάξανε τα φυσικά του 

κορμιού και φυτρώσανε τρίχες σ’ όλο το κορμί μου. 

Κι’ ένας άγγελος μού έφερνε να φάγω, κι’ έβλεπα τους 

Αγγέλους να κατεβαίνουνε κοντά μου, και θωρούσα την 

Βασιλείαν των Ουρανών και τα Μοναστήρια, που κάθονται οι 

ψυχές των Αγίων.

Κι’ εκεί που μιλούσε ο Άγιος Μάρκος πέρασε η νύχτα και γλυκοχάραξε η μέρα. 

Κι ο Αββάς Σεραπίονας είδε τότε το κορμί τ’ Αγίου Μάρκου σκεπασμένο από τρίχες πυκνές, σα νάτανε θηρίο, και τον έπιασε φόβος και τρόμαξε, γιατί δεν είχε όψι ανθρώπινη, και δεν ξεχώριζε πως ήτανε άνθρωπος, πάρεξ μονάχα από την ομιλία που έβγαζε από το στόμα του. Κι’ ο Άγιος Μάρκος είπε:

«Μη φοβάσαι τέκνον μου από την όψι ετούτου του κορμιού, γιατί είναι πρόσκαιρο. Πλην πες μου, στέκεται ο κόσμος κι ανθίζει κατά την αρχαία συνήθεια;». Κι’ ο Αββάς Σεραπίονας τ’ αποκρίθηκε:

«Ναι Πάτερ, με την χάριν του Χριστού και πιο πολύ ακόμα από τον πρώτο καιρό στέκεται κι ανθίζει ο κόσμος σήμερα». Κι’ είπε πάλιν ο Αββάς Μάρκος:

«Είναι ακόμα διωγμός κι Έλληνες ειδωλολάτρες;» και αποκρίθηκε ο Αββάς Σεραπίονας:

«Ας έχει δόξαν ο θεός. Με τις ευχές των Αγίων έπαψε ο διωγμός των Χριστιανών». Κι’ ο Γέροντας χάρηκε και ξαναρώτησε:

«Βρίσκονται κάποιοι Άγιοι στον κόσμο σήμερα που να ενεργούν δυνάμεις και θαύματα, και που να έχουν έργα κατά την πίστι του Χριστού, όπως είναι γραμμένο στο Ευαγγέλιο, πως αν έχετε πίστι σαν το σιναπόσπορο, θα πήτε στο βουνό τούτο: «περπάτα από τον τόπον σου και πέσε στην θάλασσα και θα γίνη;».

Κι εκεί που τόλεγε αυτό ο Άγιος Μάρκος, το βουνό που είτανε 

από πάνω τους, σάλεψε και μετατόπισε. 

Και ο Άγιος σήκωσε το κεφάλι του και σαν είδε το βουνό να 

σαλεύη, χτύπησε με το χέρι του την πέτρα κι’ είπε: «Δεν είπα 

να μετατοπισθής, βουνό άψυχο, που είσαι πιο υπάκουο από 

τους ανθρώπους. 

Στάσου στον τόπο σου. Και στάθηκε στον τόπο του. 

Και ο Αββάς Σεραπίονας έπεσε χάμω. Και ο Άγιος Μάρκος τον 

σήκωσε και τον ρώτησε:

«Δεν είδες στις μέρες σου κανένα τέτοιο θαύμα». Κι’ ο Άγιος 

Σεραπίονας αποκρίθηκε:

Όχι Γέροντα». Κι ο Άγιος Μάρκος αναστέναξε κι έκλαψε κι είπε:

«Αλοίμονον στον κόσμο. Γιατί υπάρχουν Χριστιανοί μονάχα με 

τ’ όνομα κι όχι με τα έργα. 

Βλογημένος νάναι ο θεός που μ’ έφερε στον τόπον ετούτον, για 

να μην πεθάνω στην Πατρίδα μου, να θαφτώ σε γης μολεμένη 

με αμαρτίες πολλές».

“Βίος του εν Αγίοις Πατρός ημών Μάρκου του Αθηναίου”. Κείμενο και σχέδιο Φώτης Κόντογλου.

ΠΗΓΗ-https://www.pemptousia.gr/2018/03/agios-markos-o-athineos-vouno-den-ipa-na-metatopisthis-st%E1%BD%B1sou-ston-t%E1%BD%B9po-sou/

-«Αιχμάλωτος εγεννήθη ο λαός μου δια του μη ειδέναι αυτούς 

τον Κύριον» 

Αλλά εδώ έχομε μία φοβερότερη και τρομερότερη αιχμαλωσία, 

την αιχμαλωσία της αμαρτίας, την αιχμαλωσία των παθών 

ημών, η φοβερή αυτή αιχμαλωσία δυστυχώς έχει κυριεύσει 

ολόκληρο τον κόσμο, όλοι οι άνθρωποι και όλοι οι λαοί της γης 

είναι αιχμαλωτισμένοι με τα πάθη τους και είναι φύσει 

αδύνατον να ελευθερωθούν. 

Η αμαρτία είναι η ιδία εις τον κόσμο από τότε που 

εμφανίσθηκε ο άνθρωπος και μέχρι σήμερα και μέχρι της 

Συντέλειας του αιώνος, η αμαρτία κυβερνά και κυριαρχεί επί 

της υπάρξεως 

του ανθρώπου, μεγάλη είναι η καταστροφή εκ των παθών, 

μεγάλη είναι εκείνη η αμαρτία η οποία μαστίζει τον άνθρωπο, 

ο άνθρωπος έχει χάσει κυριολεκτικά τον εαυτό του, είναι

αυτοεξόριστος εις μία ξένη πατρίδα μακριά από τον Θεό, μέσα 

εις αυτή την πατρίδα της αμαρτίας και της αιχμαλωσίας, εκεί 

ευρίσκεται και τα έχει χάσει ολοκληρωτικά και δεν γνωρίζει τι 

να κάμει και τούτο, διότι δεν γνώρισαν τον Κύριο και 

ευρίσκονται εκεί μακριά εις την εξορία και είναι φύσει 

αδύνατον να επιστρέψουν, είναι δυσχερέστατο δια τον

λόγο αυτόν, ότι δεν γνώρισαν τον Κύριον.

Τι σημαίνει λοιπόν η γνωριμία με τον Κύριο; 

Είναι η μόνη περίπτωση και η μόνη λύση δια να γνωρίσομε 

τον Κύριο και να επαναπατριστούμε δια να επιστρέψομε εις 

την Πατρίδα ημών όπου είναι ο Θεός, είναι το αγαθό, αυτή 

είναι η Πατρίδα του ανθρώπου.

Είναι πραγματικά να γνωρίσομε ουσιωδώς τον Κύριο, τον 

Χριστό. 

Το να γνωρίσει κανείς τον Κύριο, σημαίνει ότι τον ζει, ότι τον  

κάνει βίωμα του, ζωή του πραγματική, αυτό σημαίνει να 

γνωρίσομε τον Κύριο, εάν δεν γνωρίσομε τον Κύριο δεν 

δυνάμεθα να επανέλθομε εις την πραγματική μας πατρίδα, εις 

τον Θεό, μέσα εις το αγαθό, μόνον όταν θα ζούμε τον Χριστό, 

αυτό ακριβώς το οποίον είπε και ο Απ. Παύλος, ότι: «εγώ δεν 

ζω την ιδική μου ζωή την οποίαν ζούσα προηγουμένως ως 

άνθρωπος, όχι, έπαυσα να ζω όπως ζούσα πριν εις την 

αμαρτία, αλλά τώρα ζει εν εμοί ο Χριστός (ΓΑΛΑΤ. Β ́ 20), η 

ζωή η ιδική μου είναι ο Χριστός, μέσα μου διάγω την Ζωή του 

Χριστού, η ψυχή μου, η ζωή μου, το πνεύμα μου, η λογική 

μου, η σκέψη μου, δεν είναι τίποτε άλλο ει μη ο Χριστός», 

αυτό σημαίνει «του ειδέναι τον Κύριον», τότε μόνον 

πραγματικά θα ελευθερωθούμε.

ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ...