«ἵνα ὦσιν ἕν, καθὼς ἡμεῖς»

 

 

 Σμίξε μας όλους, Κύριε, μέσα στην αγάπη Σου.

Κάνε να γίνουμε μια δέσμη φωτός,

ένα ποτάμι που κυλάει προς την ίδια θάλασσα.

Γιατί αν δεν είμαστε ένα, δεν είμαστε τίποτα.»

 ΒΡΕΤΑΚΟΣ

 

 

 

 «εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα».

 

 

Ντούγκιν: Η Δύση Θυσίασε την Ψυχή της για την Εξουσία – Και Τώρα Ούτε Ψυχή Έχει, Ούτε Εξουσία.

 

 

Όταν η Δύση Πούλησε τα Πάντα — και Έμεινε Άδεια

Υπάρχει μια σκέψη — επικίνδυνη, ενοχλητική, αδιάφορη για κομψότητα — που ο Αλεξάντερ Ντούγκιν προφέρει σαν διάγνωση: η Δύση δεν έχασε τον πολιτισμό της. Τον πούλησε. Εκούσια, συστηματικά, με συνέπεια — σε αντάλλαγμα για κάτι που πίστευε ότι θα κρατούσε για πάντα: την παγκόσμια ηγεμονία.

 

Και τώρα που η ηγεμονία αυτή ραγίζει, κοιτάει γύρω της και βλέπει ότι δεν έχει τίποτα. Όχι πίστη. Όχι ταυτότητα. Όχι παράδοση. Όχι αξίες. Απλά μια τεράστια, κενή μηχανή — που λειτουργεί ακόμα, αλλά δεν ξέρει γιατί.

 

Οι Δύο Κολάσεις

Ο Ντούγκιν δεν προσφέρει μια απλή κριτική. Προσφέρει δύο — και οι δύο εξίσου σκληρές.

 

Η πρώτη κόλαση: η αριστεροφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση — αυτή που θέλει να διαλύσει κάθε ταυτότητα, κάθε σύνορο, κάθε παράδοση, υπό το πρόσχημα της «ενσυναίσθησης» και της «Αφύπνισης» (Woke). Αυτή που μετατρέπει τη συμπόνια σε υποχρέωση — και τη διαφορετικότητα σε θρησκεία. Αυτή που η ΕΕ αντιπροσωπεύει σήμερα — με όλη τη γραφειοκρατία, την κενή ηθική και την αποσύνθεση.

 

Η δεύτερη κόλαση: ο Τραμπισμός — ο σατανικοκαλβινιστικοσιωνιστικός συνασπισμός που θέλει να επαναβεβαιώσει μια Δυτική ταυτότητα που δεν υπάρχει πια — μέσω πολέμου, γενοκτονίας, πυρηνικής απειλής και απεγνωσμένης επίδειξης ισχύος. Αυτή που βλέπουμε στη Μέση Ανατολή — όπου η Τορά γίνεται πολιτικό πρόγραμμα και η βία γίνεται θεολογία.

 

Και οι δύο κόλασες — όπως τις αποκαλεί ο Ντούγκιν — δεν προσφέρουν διέξοδο. Γιατί η μεν είναι αντιχριστιανική κατά βάση, η δε είναι ψευδοχριστιανική — και καμία από τις δύο δεν αγγίζει την αλήθεια.

 

Η Πέμπτη Μοναρχία και ο Σαμπατάι Ζέβι

Και εδώ ο Ντούγκιν φτάνει σε ένα σημείο που λίγοι τολμούν: η μάχη μεταξύ Ευαγγελικών-Διασπενσασιοναλιστών και Καθολικής Εκκλησίας δεν είναι νέα. Είναι η Πέμπτη Μοναρχία — μια ιδέα του 17ου αιώνα που πίστευε ότι οι «εκλεκτοί» θα βασίλευαν πριν τη Δευτέρα Παρουσία. Και μαζί της έρχεται η θεωρία του Ραββίνου Σαμπατάι Ζέβι — ο ψευδομεσσίας που εξέπληξε τον εβραϊκό κόσμο τον 17ο αιώνα με τη μυστικιστική του διδασκαλία.

 

Αυτά δεν είναι ιστορικές περιέργειες. Είναι ζωντανές ιδέες — που καθοδηγούν σήμερα πολιτικούς, στρατηγούς και εκατομμυριούχους στη Μέση Ανατολή και στη Ουάσινγκτον.

 

Ο Τραμπ ως Σύμπτωμα, Ο Μασκ ως Κήρυκας

Ο Ντούγκιν δεν βλέπει τον Τραμπ ως αιτία. Τον βλέπει ως σύμπτωμα — της τελικής φάσης ενός συστήματος που έχει καταναλώσει τον εαυτό του. Εγωκεντρισμός, ναρκισσισμός, βία — όλα αυτά δεν είναι «προσωπικές αδυναμίες». Είναι η λογική συνέπεια ενός πολιτισμού που κήρυξε τον ατομικισμό ως θρησκεία.

 

Και ο Έλον Μασκ; Είναι ο κήρυκας — ο εγγονός του Τζόσουα Χάλντεμαν, ηγέτη της Technocracy Incorporated, που ήθελε να καταργήσει τον πολιτισμό και να τον αντικαταστήσει με αλγόριθμους. Η «καλβινιστική ειρωνεία» του Μασκ για την ενσυναίσθηση — όπως την αποκαλεί ο Ντούγκιν — δεν είναι απλώς ηθικά αηδιαστική. Είναι προγραμματισμένη.

 

Η Ατζέντα πίσω από την Τρέλα

Και εδώ βρίσκεται η πιο σκληρή διάγνωση: πίσω από τη φαινομενική τρέλα της Τραμπιστικής Αμερικής κρύβεται γεωπολιτικό σχέδιο. Η μονοπολικότητα — η παγκόσμια κυριαρχία μιας δύναμης — δεν μπορεί πια να διατηρηθεί με διπλωματία. Όλα τα «μαλακά» μέσα έχουν εξαντληθεί. Τα κοινωνικά δίκτυα, οι κυρώσεις, οι «χρωματιστές επαναστάσεις» — τίποτα δεν λειτουργεί πια.

 

Έτσι, μένουν τα σκληρά μέσα: πόλεμος, γενοκτονία, πυρηνική απειλή, ταυτόχρονες περιφερειακές συγκρούσεις. Όλα σχεδιασμένα για έναν μόνο σκοπό: να αποτρέψουν την πολυπολικότητα. Να μην αφήσουν κανέναν άλλον να ανεβεί. Να κρατήσουν τα πάντα — ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να καταστρέψουν τα πάντα.

 

Η Ευρώπη: Η Χούντα των Διεστραμμένων

Και η Ευρώπη; Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, η ΕΕ δεν είναι απλά αδύναμη. Είναι η χούντα των ψυχικά διαταραγμένων — όπως την αποκαλεί ρητά. Οι «φιλοδυτικοί ηγέτες» είναι «κλόουν, τρελοί και αξιολύπητοι μανιακοί». Όχι επειδή είναι κακοί — αλλά επειδή εκπροσωπούν ένα σύστημα που δεν έχει πια τίποτα να προσφέρει. Καμία ταυτότητα. Καμία όραση. Καμία ψυχή.

 

Αποκρουστικό. Αυτή είναι η λέξη που χρησιμοποιεί. Όχι επικίνδυνο. Όχι ισχυρό. Απλά αποκρουστικό.

 

Η Μόνη Διέξοδος

Και εδώ — μετά από όλη αυτή τη σκληρή διάγνωση — ο Ντούγκιν δείχνει και δρόμο. Η πολυπολικότητα. Η ιδέα ότι κανένας πόλος — ούτε η Αμερική, ούτε η Ευρώπη, ούτε η Κίνα, ούτε η Ρωσία — δεν μπορεί να κρατήσει τα πάντα για τον εαυτό του. Ότι η εξουσία πρέπει να μοιραστεί — όχι επειδή είναι «ηθικό», αλλά επειδή είναι η μόνη λύση που δεν οδηγεί σε καταστροφή.

 

«Δεν μπορείς να κρατάς τα πάντα για τον εαυτό σου. Όχι πια.»

 

Αυτή η πρόταση — απλή, σχεδόν παιδική — είναι η ρίζα μιας αλήθειας που η Δύση αρνείται να δεχτεί. Γιατί να δεχτεί την πολυπολικότητα σημαίνει να δεχτεί ότι δεν είναι πια ο κυρίαρχος. Και αυτό — για έναν πολιτισμό που θυσίασε τα πάντα για να κυριαρχήσει — είναι πιο δύσκολο και από τον πόλεμο.

 

Το Συμπέρασμα που Δεν Λέει κανείς

Ο Ντούγκιν γράφει με οργή — αλλά η οργή του δεν είναι τυφλή. Είναι αναλυτική. Και η ανάλυσή του οδηγεί σε μια συγκλονιστική απλότητα:

 

Η Δύση δεν έχει πρόβλημα με τη Ρωσία, το Ιράν ή την Κίνα. Έχει πρόβλημα με τον εαυτό της. Με την ψυχή της που πούλησε. Με την ταυτότητά της που θυσίασε. Με τις αξίες της που απεμπόλησε. Και όσο δεν αντιμετωπίσει αυτό το εσωτερικό κενό — θα συνεχίσει να το καλύπτει με πόλεμο, με βία, με ψέμα.

 

Και το μέλλον; Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, υπόσχεται ακόμη χειρότερα.

 

Εκτός αν — κάποια στιγμή — κάποιος σταματήσει να κοιτάει τον καθρέφτη και αρχίσει να κοιτάει μέσα.

 

Με πληροφορίες από geopolitika.ru

ΠΗΓΗ-https://www.triklopodia.gr/%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%b3%ce%ba%ce%b9%ce%bd-%ce%b7-%ce%b4%cf%8d%cf%83%ce%b7-%ce%b8%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b9/

ΣΥΓΝΩΜΗ...

Πολύ μίλησα για τον ήλιο σε τούτο τον κόσμο, πολύ

προσπάθησα να τον κάμω λόγο, να τον μοιράσω

σε εγκόλπια, να τον κλείσω στους κάλυκες

μικρών ποιημάτων, όπως βάζουνε τ’ άνθη

μέσα σε βάζα και τα τοποθετούν στους διαδρόμους

ή τα δωμάτια. Συχνά όμως έτυχε

να εισδύσουν σύννεφα στ’ αργαστήρι μου,

να μη βλέπω.

Αλλά

κανείς δεν υπήρξε όσο θα ‘θελε

δυνατός. Γι’ αυτό και μια μέρα

στις όχθες της Γαλιλαίας, κοιτάζοντας για ώρα

πολλή ο Ιησούς τον ήλιο, εσιώπησε, ενώ

τα πλήθη περίμεναν. Και στρέφοντας έπειτα

εμίλησεν άξαφνα για τη συγγνώμη

προς όλους εμάς τους ψαράδες του.

Νικηφόρος Βρεττάκος